Bir insanın yaşayıp yaşamadığını atan nabzından değil, onurlu duruşundan anlarsınız.

Bir insanın yaşayıp yaşamadığını atan nabzından değil, onurlu duruşundan anlarsınız.

Söyle bana çocuğum, hiç düşmanın var mı? Biliyorsun ki, insanın düşmanları olması da bir onur sayılabilir!

Kıran da olsa kırıl sen, fakat bükülme sakın
a0!

Uyanıkken bir dakika ve onurlu yaşamak, uyurken bin yıl yaşamaktan daha şereflidir.

Bir ömür geçirdiğinde tamamının altına imzanı atmalısın.

Ne zaman öleceğimiz önemli değildir. Önemli olan nasıl öleceğimizdir, bize düşen şerefimizle ölmektir.

Yaşamak izler bırakmaktır.

Yaşamak izler bırakmaktır.

Pısırık, beceriksiz olmayı yeğlerim, yalancı, dalavereci olmaktansa.

Şereli bir ölüm şerefsiz bir ömürden daha iyidir.

Onurumuz biz onu terk etmeden, bizi terk etmeyecek tek şeydir.

Bir piç olup imparator olmaktansa onurlu bir hiç olmayı tercih ederim!

Şimdiki zamanın ve gerçekliğin nesnel yarısı yazgının elindedir ve onun tarafından değiştirilebilir: Öznel yarısı ise biz, kendimizizdir, dolayısıyla bu yarı esas olarak değiştirilemez. Bu durumda her insanın yaşamı dıştaki tüm değişikliklere karşın istisnasız aynı karakteri taşır ve bir tema üzerindeki bir dizi çeşitlemeye benzetilebilir. Kimse kendi bireyselliğinin dışına çıkamaz.

Bir insanın nasıl öldüğü değil, nasıl yaşadığı önemlidir.

Fikirlerinizden ve değer yargılarınızdan fedakarlık etmeyin. Etmeyin ki önce aileniz ve yanınızda çalışanlar, sonra iş yaptıklarınız ve çevreniz size güvensin.

Kişi, insan olarak onurunu korumasını bildiği zaman, başkalarını da kendisine saygı duymak zorunda bırakır. Bu yalnızca özel yaşamda değil, politik yaşamda da geçerlidir.

Şereli bir ölüm şerefsiz bir ömürden daha iyidir.

Gerçek haysiyet asla yerle kazanılmaz ve onurlar geri alındığında asla kaybedilmez.

Sadakat onurun işaretidir. (Orijinali: Loyalität ist das Mark der Ehre.)