Görmek her zaman fark etmekten ibarettir. Gözlerimizi kendi tanıdıklarımızın üzerinde gezdirir ve neyi kabul edeceğimizi seçeriz.

Anlayışlı olan beni anlayışlı, aptal olan ise aptal bulur. Bence ikisi de haklıdır.

Anlamak isteyen anlıyordur, istemeyen de anlamıyordur.

Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Bazen bakış açısını değiştirmek, ışığı görmeye yeter.

Gerçek renkler inceliklidir. Seçebilmek için daha açık bir görüş ister.

Kendinizi temiz ve berrak tutarsanız iyi edersiniz; çünkü arkasına geçip dünyayı görmeniz gereken pencere sizsiniz.

Tüm ışığın kaynağı gözün içindedir.

Hayatı ve dünyayı kendi küçük dünyaları ile sınırlı tutanlar bizi anlamazlar.

Kadın; bilene "nefes", bilmeyene "nefs"tir.

Başkalarının ruhunda olup bitenleri anlayamadığı için kimse mutsuz olmaz. Ama kendi ruhunun çalkalanışının farkına varmayan için mutsuzluk kaçınılmazdır.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

Haksız eleştiri karşısında daha sert ya da daha iyi olabiliriz; üzgün veya anlayışlı; düşmanca veya alçakgönüllü; öfkeli veya affedici.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.