Es ne zaman istersen, aynı yerdeyim ben, es kaza sevmişsen, kalbimi kavura kavura es.

Der misin ki bir gün; İnşallah çok bekletmedim seni.

Neymiş? Birini seviyorsak serbest bırakacakmışız. Dönerse bizimmiş. Dönmezse hiç bizim olmayacakmış. Güvercin besliyoruz sanki.

Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim.

Seni togrulug ile sevdi çün kim ey sehî-kâmet
Ölürse meşhed-i Yahyâda bitmez bir giyâh eğri

Huzurla ölmek istiyorsanız sevmeyiniz.

Bizi yaşamanın ağır yükünden ve ıstırabından kurtaran tek sözcük sevgidir.

Savaşlardan daha güçlüdür aşk.

Sende ben imkansızlığı seviyorum. Fakat asla ümitsizliği değil.

Şu dünyada tadacak çok az mutluluk kaldı bize. Ancak kalan mutluluğumun tamamı sende başlayıp sende bitiyor.

Bıraktığı bardağı yıkamadan dudak izleri kalmıştır diye kullanıyorsan seviyorsun demektir. Önemli olan gitmesi değil, gelmesini beklemektir.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki... Beklersem.

Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı, ben ölürdüm.

Ve sevgi, ölüm kadar ağırdır.

Sadece senin aramanı bekliyorum... Sen ararsan, dünya buzlarından arınacak ve hiç olmadığı kadar canlanacak. Sen ararsan, dünya bütün kimsesiz ve kanayan çocuklarıyla birlikte soluk alıp verecek... Sen ararsan... Sen ararsan...

Yaşayanlar seven sevene dünyada, biz öldüğümüzle kalmıştık.

Her şey çok sevmekten, hepsi çok özlemekten, umutla beklemekten, sevilmek istemekten.

Beklemek daha başka şey.

İçimde bütün dünya dilleri Konuşur şiirler dolusu, Seni anlatırken dilsiz oluyorum, Neden Tokluk uğruna aç topraklar, Süren biz değil miyiz, Güzellik uğruna çirkin savaşlarVeren biz değil miyiz, Namlular gölgesinde aşklar, Ölümler denizinde dostluklarKuran biz değil miyiz, Demek ki ölüm korkutmuyor artık, Demek ki gelecek yakın,Ha bugün ha yarın Varacak olan biz değil miyiz.

Size şu buyruğu veriyorum: Birbirinizi sevin!