Uğruna ölmeye değer her şey, kesinlikle yaşamaya değer.

Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.

Bir dava, uğrunda ölünecek kadar değerli değil ise, uğrunda yaşanacak kadar da değerli değildir!

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Doğru şeyler yapmışsanız ölmüş gibi olmuyorsunuz, bunu giderek anlıyorum.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Kimi ölüler bize ne kadar yakın. Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü.

Bir insanın nasıl öldüğü değil, nasıl yaşadığı önemlidir.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

Yaşamadan ölmeyin. Yaşayarak ölün. Ölümden söz etmek kötü bir şey ama, ölüm mukadder son. Her faninin kaderinde var İnsan bu dünyaya bir defa geliyor.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

Ateistlerin yaşamak için hiçbir şeyleri olmayan garip bir efsane. Tam tersi. Ölecek bir şeyimiz yok. Yaşamak için her şeyimiz var.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Ölüm kapını çaldığı gün ona ne ikram edeceksin?

Bir insanın hayatının ölçüsü, uzunluğunun değil, onun iyi harcanmasıdır.

Ölümden sonraki yaşama ilişkin esas soru onun gerçek olup olmadığı değil, gerçekse bile bunun ne gibi sorunları çözdüğüdür.

Hayata değer vermeyen onu hak etmemiştir.

Ölüm yaşayanlar için bir ders yapılmadığı sürece, yaşayan hayat boşa gider.

Yaşam öylesine zavallı ki ölümsüz olmaya değmez.

Ölüm daha mutlak göründükçe yaşam daha otantik olur.