Hayat bir parça nakış işlemesine benzetilebilir. Hayatının ilk yarısındaki herkes işlemenin ön tarafını görür, ikinci yarısında ise tersini. ikincisi o kadar güzel değildir, ama daha öğreticidir, çünkü iplerin birbirine nasıl bağlandığını görmemizi sağlar.

Hayatta başarılı olanlar, kendilerine gereken bilgileri öğrenmekten bir an geri kalmazlar ve hadiselerin sebeblerini her zaman araştırırlar.

Zihin, doldurulması gereken bir kazan değil, tutuşturulması gereken bir ateştir.

İnsan bir şey aradığı sürece yaşlı değildir.

Yaşlılar da gençler gibi felsefe ile kendilerini yetiştirmeliler. Birinci grup kaderin onlara sunduğu serveti hatırlayarak gençleştiğini hissetmek için, ikinci grup, gençliklerine rağmen gelecek karşısında yaşı ilerlemiş birisi kadar cesur olmak için.

Gençliğimde aradığımı yaşlılığımda buldum , neylersin. Ya ben erken geldim ya sen geç kaldın vuslata , neylersin. Kader!

Daima savaşacak kadar genç, ölecek kadar yaşlıyız.

Her şeyi kendine sor kendinden öğren, yanlış senin tek hazinen.

Ben herşeyi bilmem ama; her gün yeni birşey öğrenirim .

Merak öğrenme mumunun fitilidir.

Meraklı ol; yargılayıcı değil.

Gençliğe, yaşlılıktan çok hürmet etmeliyiz.

Yaşam öğrenmekle ilgilidir. Öğrenmeyi bıraktığınızda ölürsünüz.

Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.

Bazı hataları erken yapmanın hayatınıza çok büyük yararları olacaktır.

Herkesin her şeyi öğrendiği gün dünyanın da sonu gelecek.

Gezmek, mutlaka uzağa gitmeyi gerektirmez; tarihe ve beyinlere yapılan seyahatler büyüleyici olanlardır.

Yeni bilgi gelirse, onu içe alıp üstünü kapatır gibi göz kırparız.

Büyüme nesnelerle ilgili bilgi kırıntılarından dünyalar kuran logaritmik bir öğrenmedir.

Bir zihni muhakeme edebilir durumda tutmak için beyni hangi yaşta ne kadar yorabiliriz; yorgunluğun dağılma yarattığı nokta bunama, yorgunluğun daha büyük yorgunluklar için rezerv topladığı zaman çocukluk yılları mıdır acaba?