Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Bağırarak Türk Sanat Müziği okunmaz.

Çok fazla Wagner dinleyemiyorum. İçimde Polonya'yı fethetme isteği uyanıyor.

Emin'i işletmenin zevki başka. Yıllardır canım sıkıldıkça Emin'i işletirim. Allah var, Emin de keklik gibi küt diye düşer! O düştükçe ben işletiyorum, ben işlettikçe o düşüyor. Emin'i işlettikçe bende stresin zerresi kalmıyor. Tüy gibi hafifliyorum. İşletmek benim ne kadar hobimse, onun da o denli fobisi... Emin daha benden çok çekecek. Bunlar iyi günleri...

Hadi bir kaset koy da neşelenelim Semra Hanım.

Bir kitabın en iyi tarafı, içerdiği düşünce değil, tavsiye ettiği düşündür, nasıl ki bir müziğin büyüsü onun tonlarında değil, kalplerdeki yankılarındadır.

Biz Seyit Nesimi’nin “Gel gel yanalım ateş-i aşka” ilahisini söyledik, bu sefer onu da diskolarda kadınlara söylediler!

İklim için cennete, arkadaşlık için cehenneme gidin.

Tüm müzikler halk müziğidir. Şimdiye kadar bir atın şarkı söylediğini hiç duymadım.

İnsanları güldürmeyi seviyorum, ama müzikal anlamda onu yapamam.

Caz ölmüş falan değil. Sadece bir tuhaf kokuyor.

Uğur beni ne kadar işletmişse ben de onu o kadar işletmişimdir. Yalnız, Uğur’un bir yöntemi vardı; o da başkalarına açtırırdı telefonu. Dolayısıyla numarasına biz de doğal olarak düşerdik. Ama gerçekten çok işletmiştir. Uğur ayda bir kez demiş ama belki daha da fazladır beni işlettiği. Ama o kendi adamlarına arattırıp beni işlettiği için maça 2-0 önde başlardı. İstediği zaman beni hala işletebilir. Beni işletmesi işe bağlı değil.

Günlük hayatta çok rastlarız. Boş ver, hıyarın teki der, geçeriz. Yani arkadaş olarak bir hıyarı seçmişsen sonunda ikinizden güzel bir hıyar turşusu olur.

Şarkılar güzelmiş, ses güzelmiş... Bunlar başarılı olmanın ana etmenleri değildir. Yorum güzel değilse başarılı olmanın olanağı yoktur. Yorumun güzel olmasının tek nedeni ise duyulan heyecandır.

Hapishanelerimizin tarihi, bir açıdan mizahımızın tarihidir. Ve mizah en barışçıl silahımızdır.

Doğru mu; peki, 'muhalif' olmayan mizahçı hiç oldu mu, cevabı buluyoruz. Öyleyse, isyan yoksa mizah yoktur. Mizah yoksa isyan yoktur. Ve çok acı, mizah yoksa aydın yoktur.

Mizahı kurumuş bir toplum aptallaşmaya mahkumdur. Aptallar mizah yapamazlar. Mizah yapmayanlar aptallaşırlar. Bu arada eklemek gerekiyor, solcu olamazlar.

Mizah çelişkiyi görme yeteneğidir. Özellikle gülünçlü çelişkiyi sezebilme işidir. Bu da eleştirinin kaynağı anlamındadır. Bunun için mutlaka zeka gerekiyor, ama tersi de doğrudur; mizah yapa yapa zeka gelişiyor.

Doğan Avcıoğlu ise ‘Yalçın, dehayla delilik arasında gidip geliyor’ demişti.

Zülfü Livaneli, çağın en büyük cambazıdır. 15 yıl bekledim biriniz belki söylersiniz diye... En sonunda 'Teneke seslidir,' dedim. Herkes, 'Hocam sağol,' demeye başladı.