Alfa ve Omega, birinci ve sonuncu, başlangıç ve son Ben’im.

Bir işaret et, bir çizikten yol bulurum. Bir çizikten değil miydi onca köprü kurduğun?

Yarın bir kapıdır ve sen uykudan o kapıdan geçmek için uyanırsın.

Bu son değil. Hatta sonun başlangıcı bile değil, sadece başlangıcın sonu.

Çok büyük zorluklarla karşılaşsanda karamsarlığa kapılma,sonunda her şey iyiye dönecektir. Ayrıca işin başında hiç kimse tam istediğini yapamaz.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Bizim yaptığımız, betonda yetişen bir gül olmaya çalışmak.

İnsan önce renklerden başlamalı değişmeye.

Müzik, önce kanıma değil, mideme girdi. Nasıl girmesin, her akşam saat beşte sütümün yanında notalardan yapılmış kurabiyelerden bulurdum.

Gece vakti bir mum güneşten daha parlak olur.

Şimdi daha mutluyum, iyi şeyler düşünüyorum ve inanıyorum ki olabilecek, güzel şeyler başladı.

Yeni bir Dünya ve yeni Cennet.

Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey.

Bizler birer kırmızı karanfil olarak ülkenin dört bir yanında açacağız.

Belki kitaplar bizi yarım da olsa mağaralarımızdan çıkartabilirler.

Araf umutla cehennemdir.

Daha iyi bir dünya için başlangıç noktası, bunun mümkün olduğu inancıdır.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Bir çiçekle bahar olmaz; ama her bahar bir çiçekle başlar.

Alkışlayın arkadaşlar, komedi bitti.