Buzdan bir kütle, mumyadan bir heykel gibi izledim kaderimi. Babam yanımda olsa bir tokat atar kendime getirirdi beni.

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

Her şeyin bir yerde sonu vardır ve karanlığın yalnızlığı birisine aittir.

Ağlasam sesimi duyar mısınız? Mısralarımda; Dokunabilir misiniz? Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epiyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Her insanın bağrına basacak bir eşi, her hayvanın bir partneri olurken ben yalnız mı kalacağım?

Gitti işte... Herkesin gittiği gibi.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Benim payıma düşen, anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir.

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Gülerseniz, dünya da sizinle birlikte güler, ağlarsanız yalnız ağlarsınız.

Yalnızım... Bunca acı tek bir söze nasıl sığabiliyordu?

Gördüğün gibi yalnızım, hep yalnız...

Kabullenmek, kendi mezarına toprak atmak gibidir bazen.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Ve herkes bir gün gider. İnsan kendine kalır sonunda.

Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.