Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

Aslında kimse, onu yaşarken hayatının en mutlu anını yaşadığını bilmez.

Mutsuzken insan her şeyi sorgular; mutluyken, hiçbir şeyi sorgulamaz..

Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.

Bazen şans, insanlara mutluluk ve tüm iyi olanaklar için gerekenleri verir… Sadece onlarla kendilerini daha ne kadar mutsuz edebileceğini görmek için.

Belki de birçok insan, mutlu olduğunu bilmediği için mutsuzdur.

Birçok insan mutsuz olduklarını bilirler; ama daha fazla sayıdaki insan mutlu olduklarını bilmezler.

Başkalarının ruhunda olup bitenleri anlayamadığı için kimse mutsuz olmaz. Ama kendi ruhunun çalkalanışının farkına varmayan için mutsuzluk kaçınılmazdır.

Mutlu olmak, korku duymaksızın kendi kendinin farkına varabilmektir.

Mutluluk, bilinç susuncaya değin, belleğinden avuntu çıkarabilenlere özgü olsa gerek.

Bir kimse bir başkasını mutlu kılamaz fakat bir kimse bir başkasını mutsuz kılabilir. Dünya üzerinde mutluluktan çok mutsuzluk olmasının temel sebebi budur.

Öyle bir şeydir ki bu kibir, insanı kendi elindekiyle değil başkasının sefaletini görerek mutlu olmaya iter.

Cinsel eğilimlerin temeli hazdır. İnsan sevince aptallaşır. Aşk yoktur, libido vardır. Bir objeye duyulan sevgi, ona sahip olma isteğinden gelir. Hiçbir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez. İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

Teknoloji yokken her şey daha samimiydi. Daha masum, daha saf, temizdi her şey. Sözünde durulan bir yaşam şekli vardı. İnsan yararlı birşeyi kendine yararlı olsun diye kullanamıyor. Mutlaka deformasyona uğruyor.

Beyin olanca gücüyle ilerlerken, cinsel sistemlerin korkunç etkinliği daha uykuda olduğu için çocukluk, hayatımız boyunca özlemle geri dönüp baktığımız masumiyet ve mutluluk dönemi, hayatın cennetidir, kayıp cennet.

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Sonunda mutlu olabilmek için her zaman bulunduğunuz yerden başka bir yere mi gitmeye çalışıyorsunuz? Gerçek şu ki, tüm mutsuzluklar şimdiki zamanın inkarından kaynaklanır.

Çok geç olana kadar kimse umursamaz.

Cehalet cahiller için mutluluk verici olabilir fakat diğerlerimiz için tam bir baş belasıdır.