Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Bu dünyayı tıpkı dünyaya geldiğimizde onu bulduğumuz gibi aptal ve kötü bir biçimde terk edeceğiz.

Sıradan başarılar sokakta dikilmekle sağlanır.

Yaşam olağanüstü şeyleri sever fakat mucizeye gelince cimrilik eder.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Şiir, hayatın büyüklüğüne, güzelliğine ve mucizesine dair bir ses kaydıdır.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Sevinç, bir zamanlar kayboldu, acı.

Mucize beklemeye hiç gerek yok: Alıp verdiğimiz her nefes, bir yaşamak, bir de ölmektir ve bu, hayattaki en hakiki mucizedir.

Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar Her zaman mavi değil bu gökyüzü bu deniz Buruşmuş çarşafların üzerinde size acı bir dünya hazırlıyor anneniz Kapanmış kapılardan geri dönüp çaresiz Hayatın rüzgârında savrulup durursunuz İnsanlığın kuruş kuruş satıldığı bu devirde doğmayın ne olursunuz...!!!?

Pek az süren büyük zevkleri, büyük lezzetleri, daha büyük acılar izliyor.

Hayat ya aldanma, ya aldatma ... işte bu dalavereden ibaret.

Ölüm, kokuşup çürümek ise doğum onun başlangıcı olan bir yaradır.

Tarifsiz hayat perişanlığı içindeyim.

Islıklarla karanfillerle şarkılarla

Hayatın kendisi en harika masaldır.

Sevinciniz peçesini kaldırmış kederinizdir. Daima birlikte gelirler. Biri yanı başınızdayken, diğeri yatağınızda uyuklamaktadır.

Birçok insan hayatından makul ölçüde keyif alır ama bakiyeye baktığınızda hayat acıdır. Yalnızca çok genç ve ahmak olanlar bunun aksini düşünür.

Acılar ve sevinçler, birbirine komşu.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.