Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Tanrı ile barış içindeyim. Benim çatışmam insanlarla.

Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. Bir alsalardı, o yürekliliği gösterselerdi.

Bir kişiye gerektiğinden fazla değer verirsen, ya onu kaybedersin ya da kendini mahvedersin.

Geçenlerde kızın biri arayıp "Hemen gel. Evde kimse yok " dedi. Hemen oraya gittim evde kimse yoktu.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Engellerle doluyum. Çözmeye çalışma sakın, seninle karışır iyice kördüğüm olurum..

Her şeyin temelinde güven vardır.

Araya yıllar, yollar, inançlar girdi mi, birlikteliği korumak güç oluyor.

Sevilmek her şey değildir, değerimizin bilinmesi gerekir ki bunu da ancak bize benzeyen biri yapabilir.

Kendimi tamamıyla kadınlara adadım. Başıma neler geldi neler. Hain olanı kaçtı, ellere gitti. Sadık olanı dırdırıyla başımın etini yedi, bıktırdı. Ben de kendimi hiçliğe bıraktım. Bu dünyada tamamıyla rahatım.

İnsan gibi sevenlerin Kazandığı tek şey yalnızlıktır.

İnsanlar ne verirse onu alın. ASLA UMMAYIN.

Keşke tanımasaydım seni demiyorum; Ama keşke tanıdığım gibi kalsaydın.

Kendim gibi birisini bulamayacağımı anladığım zaman arkadaş edinmeyi bıraktım.

Meğer ne kadar kolay yanılıyormuş insan, en yakınlarında bile.

Sevilmediğine dair inanç, sevme yetersizliğine çok benziyor. Gerçekte, bu yetersizliğin bilinçli bir yansımasıdır.

İyilik ve güzelliklere, dualara, mihrapların, papazların ve nihayet Tanrı'nın gücüne inanmıştım da ne olmuştu?

Karşınızdakine seni seviyorum dediğinizde karşılık olarak ‘ne?’ cevabını almak ne kötü bir şeydir!