Dünyada anlamsız hiçbir şey yok. Hepsi senin onlara bakış biçimine bağlı.

İki kişinin aynı şeyi yapması, aynı şey değildir; ama aynı şeyi yapmasalar da, yaptıkları aynı şey olabilir.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

Zaman iki nokta arasındaki en uzun mesafedir.

Hayat size beklentilerinizin çok ötesinde bir düş sunduğunda, sona geldiğinizde üzüntü duymanız mantıklı değildir.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Yalnızca gözlerinle gördüklerine inanırsan başın çok derde girer, beladan kurtulamazsın, çamura saplanırsın.

Hayata korkusuzca bakanlar, ölümden de korkmazlar.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Nasıl gemide giderken ilerlememiz kıyıdaki nesnelerin geri çekilmesiyle, dolayısıyla da küçülmesiyle kendini belli ediyorsa, ihtiyarlamamız da büyük yaşlardaki insanların bize genç görünmeleriyle kendini belli eder.

Her insan kendi görüş sahasının sınırlarını dünyanın sınırları olarak kabul eder.