Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Güneşe açılan her gözde, yaşamak hazzının pırıltısı vardır.

Gökkuşağı yedi renk. Birini de sen yakala!

Akıp giden bir bataklığın içindeyiz hepimiz ama yıldızlara bakıyor bazılarımız.

Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.

Öyle sanıyorum ki mutluluk karşımıza çıktığında, onu hakkını vererek yaşamalıyız.

Hayat küçük ölçeklerdede mükemmel olabilir.

Mutluluk bir varış değil, bir yolculuktur. Pek çokları mutluluğu insandan daha yüksekte ararlar, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanin boyu hizasındadır.

Mutlu olmak her şeyin yolunda olması demek değildir. Mutlu olmak, görmezden gelme konusunda ustalaşmak demektir.

Sizde fazla mavi var mı, fazla bir gökyüzü, fazla bir cumartesi , fazla bir gülüş? Sizde fazla bir hayat var mı?

Ne olabilirdi diye düşünmek için geçtir ama ne olabilir demek için geç değil.

Mutluluk; Bizim hayata bakış açımızla, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk ufak tefek şeylerin birbirini tamamlamasından doğuyor.

Uçmak için kuş olmak gerekmiyor, Küçük sevinçler olsun yeter.

Mutluluk resim gibidir… Onun tadına varabilmek için biraz uzaklaşmam gerekir! Çok yakınındaysan, her şeyi iyi göremezsin. “Ne kadar da mutluyduk” demeye “Ne kadar da mutluyuz” demekten daha fazla alışığız. Mutluluk, rakı gibidir! İçer içmez tadı anlaşılmaz. Şarkılar biraz sonra söylemeye başlanır!

Kim bilir? Belki de bazı kapıların bize kapalı görünmesi, önünde değil, arkasında bulunduğumuz içindir.

Açılan her kapı bir başka kapıyı kapatır hep.

Benim ülkemde mutluluk henüz çiçek açmamış bir ağaçtır. Tohumu toprağa düşmemiştir bile.

Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Herkesi mutlu edemezsin, çünkü pizza değilsin.