Bir kimse bir başkasını mutlu kılamaz fakat bir kimse bir başkasını mutsuz kılabilir. Dünya üzerinde mutluluktan çok mutsuzluk olmasının temel sebebi budur.

Mutluluk ve mutsuzluk son sınırlarını bilmediğimiz iki durumdur.

Mutluluğun tek bir türü vardır, ama mutsuzluk, bin bir şekilde ve büyüklükte gelebilir. Tolstoy'un dediği gibi: Mutluluk masal, mutsuzluk ise öyküdür.

Evet hatırladım Küçük basit şeyler Yetiyor kederlenmeye Ya mutluluğa

Herkesi mutlu edemezsin, çünkü pizza değilsin.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Hayatımın çoğunu mutlu bir şekilde başkalarının gerçekleştirmesi için planlar yaparak geçirdim.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Hep hüsran, hep hüsran. Hiç mutlu son göremeyecek miyiz?

Mutlak bir mutsuzluk ve pasifliktir. Böylece sevgi gibi sevinçli bir duygu bile bir şantaja dönüşür.

Hayatta mutluluktan güzel tek bir şey vardır, o da özgürlüktür. Özgür olmak mutlu olmaktan daha önemlidir.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

"Mutluluk, yetinmektir. Mutluluk, anlamaktır."

Yoksa mutluluk yaşlılığın başladığı yere mi gizlenmiş?

Talih ne kadar güleryüz gösterirse göstersin, ömürlerinin son günü geçmeden insanlar mutlu saymamalı kendilerini; çünkü insan hayatı kararsız, değişkendir; ufacık bir eylem yüzünden bir halden bambaşka bir hale geçiverir.

Ölene kadar hiç kimseye mutlu demeyin.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

İyi ki aşk var dünyada.