Kadın, erkek önünde engel değil, cennete gitme vasıtasıdır.

Cennet (var) olduğum yerdir.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Ev ziynetine takılıp kalmayan, cennet nimetlerinde gözü olan kadınlar umudumuzdur.

Neden ille de ölünce cennete gitmeyi umut ediyorsunuz. Cennet buradayken.

Cennet dediğin şey hiçbir yerde. Yalnızca şimdi ve burada.

Cennet bana hep bir kütüphane gibi gelmiştir.

Bu denli az evliliğin mutlu olmasının nedeni, genç hanımların zamanlarını kafes değil de yuva yapmaya harcamasıdır.

Olası tek cennet içinde bir zamanlar varolduğumu bilemeyeceğim cennettir.

İçeride cenneti bulamazsak, onsuz bulamayacağımız bir kesinlik.

Kadınların bizi mutlu etmek için bir tek usulleri vardır, oysa bizi mutsuz etmenin bin türlü yolunu bilirler.

Sıradan kızların dürüstlükle bir alışverişleri yoktur. Onlar güzellik veya mutlulukla çok daha yakından ilgilidirler.

Kadınlar şiirli aşklar hülya ederler ve aşklarında şiirle bahtiyar olurlar.

Cennette bulabileceğin şeyi, yeryüzünde ara.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Her ne pahasına olursa olsun evlenmek, anne olmak, bedeli çok yüksek olacaksa, sizi mutlu kılmak yerine mutsuz edecekse, niçin bir zorunluluk olsun ki?

Hiçbir kadını kendi yaşadığı ortama çekip mutsuz etmeye hakkı olmadığını” düşündüğü için bekâr kaldım.

Kadının yetersizliğine ilişkin önyargı ve buna bağlı olarak erkeğin kendini beğenmişliği, her iki cinsiyet arasındaki uyumu sürekli bozarak inanılmayacak bir gerilimin doğmasına yol açar; ilgili gerilim, özellikle sevgi ilişkilerine de nüfuz ederek tüm mutluluk olanaklarını aralıksız tehdit altında tutar, hatta çok kez yok eder. Tüm aşk yaşamımızı zehirleyerek kurutup bir yangın yerine çevirir.

Kurtuluş, kesinlikle aydının işçileşmesinde veya işçinin aydınlaşmasında değil. Her ikisinin kendi gelişkinlikleri içinde birleşmesinde. Kadının kurtuluşu da kendi gelişkenliği içinde gelişgin erkekle birleşmesinde. Başka yolu yok.

Ben bir Amerikan sevmez yaratığım; Amerikanofob olmaktan da mutluyum.