Mantık, felsefenin son bilimsel içeriğidir. Onun çıkarılmasıyla geriye sadece bilim dışı yanılgılar ve sahte problemler kalır.

Felsefe, bilime aykırı hüküm çıkarmaz.

Açıklamak matematikleştirmektir.

Bilim "Bunu bulmalı mıyım?" diye sormaz. "Yapabilir miyim?" diye sorar. İnançların sorunu da bu: Gerçekleri değiştirmiyorlar. Mantıklı biriyseniz gerçekler inançlarınızı değiştirmelidir.

İnançlar, gerçekleri değiştirmez. Gerçekler, eğer rasyonel biriyseniz, inançlarınızı değiştirmelidir.

Mantık kendi başına yalnızca beyhudedir; hayal gücü olmadan sadece kanıtlanmış olanı yeniden kanıtlayabilir ve böylece hiçbir şeyi keşfedemez.

Resim bir bilimdir ve tüm bilimler matematiğe dayanır. İnsanın ortaya koyduğu hiçbir şey matematikte yerini bulmaksızın bilim olamaz.

İyi matematik bilmeyen toplumlarda adalet yoktur.

Bugün, evrim teorisi herkes için kabul edilen bir gerçektir, ancak itirazları mantığa dayalı değil, dini ilkelere bağlılığı doktrine dayalı olan köktendinci bir azınlıktır.

Matematikçi, insan düşüncesinin merdiveninde en yüksek basamağa ulaştı.

Matematik en bariz olanı en az bariz olan yolla kanıtlama işidir.

Söz konusu bilimse, binlercesinin otoritesi, tek bir kişinin mantıklamasından değerli değildir.

Felsefe; mantık ve diyalektikten oluşur.

Çoğu bilimsel problem, mantığından çok tarihlerini inceleyerek çok daha iyi anlaşılır.

Mantıklı düşünce kavramından bir kuramın oluşturulmasına doğru atılan her adımda inanca gerek vardır.

Bilim, doğada mantık ve basitlik bulmaya çalışır. Matematik, insan düşüncesinde düzen ve basitlik kurmaya çalışır.

Kuantum Üstünlüğü Kuantum dünyasını her gün deneyimlediğimiz fiziksel dünyanın mantığıyla kavramak çok zor.

Marx, büyük bir kütüphane ve yaşadığı zamanda, dünya biliminin en yaratıcı sentezidir. Ancak Marx, yazdığı zamanları, dünya biliminden kesin bir sıçramayı temsil etmiyor; bilimin içindedir ve o zamanki bilimin, güçlü yanları kadar bazı zayıflıklarını da içinde barındırıyor. Dünya gericiliği, Marx'ın çıkışıyla birlikte bilimin ne büyük bir silah olduğunu görüyor ve Marx'ın omuzlarının üzerinden, dünya bilimine savaş acıyor. Marx, ne eksik ve ne fazla, yazdığı zamanın dünya bilimidir.

Foucault’un yaptığı zamanına göre ayrık görünmüyor: Foucault’un bilimi, yasa zorunluluğu çevresinde dizilmemiş bulgulara, arkeolojiye, indirgeme çabaları, Marx’ı, yararlandığı Ricardo’ya ve Hegel’e geri çevirme çabalarıyla aynı zamana denk düşüyor. Foucault’un yaptığı bir antikacılık’tır.

Foucault, bilimi, bilimin çeşitli kaynaklarından yalnızca birisine, arkeolojiye indirgemeye özeniyor. Kuşkusuz, bilimin kuru’luğu karşısında, zorunluluğu ürkütücü bulunduğunda, bilimsel serüvenin bir aşaması olarak son derece çekici olan arkeoloji veya arşiv araştırması, bir kaçamak ve bir sığınak oluyor. Bir süreç içinde saygın ve gerekli bir yer, sürecin kendisi yapılmak istenince, geri ve kaçkın bir konuma uzanıyor. Foucault bunu yapıyor.