Diri Olan Ben’im. Ölmüştüm, ama işte sonsuzluklar boyunca diriyim. Ölümün ve ölüler diyarının anahtarları bendedir. Bunun için gördüklerini, şimdi olanları ve bundan sonra olacakları yaz.

Bazen istikameti kemâle ermemiş kişi, kerametle rızıklandırılabilir.

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların. Sevilen gözlerin erişilmezliğini. O hiç beklenmeyen saat geldi mi? Düşer saçların önüne, ama bembeyaz. Uzanır, gökyüzüne ellerin. Ama çaresiz, Ama yorgun, Ama bitkin.

Diridir şu kimse ki yâr öldürür
Ne gam ana ki gamgüsâr öldürür
(Sevgili tarafından öldürülen kişi diridir. Ne yazıktır o kişiye ki, gam öldürür.)

Zülfün kemendi câna yeter göz ü kaş nedir
Hâcet mi bunda düşmüşe tîr ü kemân dahı
(Ey sevgili, âşığın canını almak için, saçının kemendi yeter, göze ve kaşa gerek yoktur. Çaresiz durumdaki âşığa ok ve yay kullanmaya ne gerek var.)

Bir naibe gönül bağlarken onda keramet aramayınız. Sadece şeriata saygı beslediğini ve Hak yolunda yürüdüğünü görmek yeterlidir.

Allah âşıkları, sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir.

Sevgililer gitse, aşıklar dağılsa, şaraplar dökülse,

Aşk inanılması güç olandır, bunu bir aşığa sor.

Sen bana sevgilim de
Sanki herkesin bakışında bir teşekkür gelir bana
Dudaklarının izi dudaklarımdaysa
Ben başardım demektir yaşamayı.

Ölmek âsân âşıka bir dem firâk-ı yâr güc/ Böyle müşkil derd esîri hasteye tîmâr güc

Bir şûh-ı şîvekâra esîr etti kim beni/ Ne öldürür cefâsı ne gamdan amân verir

Çeşmi merdümlük ederken öldürür âşıkların/ Gamzesi bilmez günâh-ı katl-i merdüm n'eydügin

Hayret, bazı kimseler bizden kerâmet isterler. Cihan pâdişahı elimize su döküyor, vâlideleri havlu tutuyor bundan daha büyük keramet mi olur?

Aşk daima zalim, aşık her zaman gülünçtür.

Dilber oldur ki mahabbet eden kîni ola / Âşık öldürmek anın san'at ü âyîni ola

Ölmek dirilmek emr-i İlâh idigin bilir / Şol kimsenin ki fehm ile tab'-ı selîmi var

Hararet nardadır, sacda değildir. Keramet baştadır, tacda değildir. Her ne ararsan kendinde ara. Kudüs'de Mekke'de Hac'da değildir.

Ademlikten kâmil sıfata bürünmüş insanın bütün mahlukatın en mümtazı olup, “aşk” denilen nurun onun manasına konmuş olduğunun farkında olmayanlar, ne enbiya mucizesinden, ne de Evliyanın kerametinden bir şey anlayamazlar!.. Enbiyanın mucizesi, Evliyaullahın kerameti, iyi bilesin ki, Hakk’ın bu alemde bizatihi tasarrufatıdır!.

Masivaya meyleden aşık Hüda’dan dûr olur, Defter-i uşşakta onun namı nâ-malûm olur.