Ben mükemmel değilim ama mükemmelliği kovalayan biriyim.

Mutlu olmak, korku duymaksızın kendi kendinin farkına varabilmektir.

Eğer erkek çocukluğu ve gençlik sadece kibirse, hedefimiz adam olmak gerekmiyor mu?

Bu dünyada mutlu olmanın tek yolu vardır: Başkalarını olabildiğince mutlu kılmaya çalışmak.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

En faziletli insan, rûhen yükselmeye çalışan en mutlu insan da yükseldiğini duyandır.

Mutlu yaşam, tutku ve korku üzerinde mantığın ve düşüncenin elde ettiği bir zaferdir.

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.

Bütün sosyal mücadelelerin en yüksek hedefi daha yüksek seviyeli insanlar oluşturmaktır.

Belirlediğiniz hedef doğrultusunda başarıya ulaşmış olanları inceleyiniz. Onların başarıya nasıl ulaştıklarını, başarıyı yakalamayı nasıl becerdiklerini öğreniniz. Unutmayınız, sizin başarıya ulaşmanız, onları ”aşmanız” ile mümkün olabilecek. Bugün çıtanın hangi yükseklikte durduğunu biliniz ki, çıtayı yükseltecek çaba için gerekli hazırlıkları yapabilesiniz.

Korkularından Kaçma, Onlara Doğru Koş.

Kendimle çok rekabet etmem.Her zaman daha iyisi olsun istiyorum.Sonraki adım daima yukarı olmalı.

Mutlu, başarılı, uyumlu bir insan olacaksınız.

Daima yapmaktan korktuğun şeyi yap.

Din akla karşıdır; insanlığın mutluluğa ulaşmasını engeller; siyasal zorbalığa elverişli zemin hazırlar. Dinleri bilgisizlik ve korku doğurmuş; “eğitim”, “alışkanlık” ve “zorbalık” geliştirmiş; baştaki büyükler ve zenginler de onu çıkarlarına uygun bularak korumuşlardır.

Mutluluğun bu kadarı bana fazla geliyor ve mutlaka bir kötülük olacağını da seziyorum.

Kültür sahibi olmak isteyen insanın ulaşacağı ilk hedef tedbirdir.

Amacım zamanı satın almak. Mülk edinmek gibi bir derdim yok. Mülkiyet hırsızlık gibi bir şey. Sevmiyorum işte. Biz kuşak olarak böyleyiz. Bize sevmeyi, bir şeylere bağlanmayı öğretmediler. O tarafımız gelişmedi. Benim tek bir düşüncem var; çıplak geldim, çıplak gideceğim. Ben dünyanın bir parçasıyım, şurayla ve bedenimle sınırlı değilim. Bir şeyler yanlış gidiyor, birileri acı çekiyor. Ben de çekiyorum aynı acıyı. Altıma son model bir araba çekip, güzel bir ev alınca mutlu mu olacağım yani? Hayır olmam. Aramızda mutlu olanlar varsa zekalarından şüphe ederim, bir de gözlerinden. Çünkü iyi görmüyorlar!

Yüksel ki yerin bu yer değildir, dünyaya gelmek hüner değildir.

Özgür ve mutlu bir insan olmak istemek neden tuhaf olsun?