Korku içindeyken, bir görüntü yaratırız, sonra da Tanrı deriz o görüntüye.

Bir kişinin kendisini kandırmasından daha kolayı yoktur. Kişi neyi arzuluyorsa ilk iş olarak ona inanır.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Herkes bilir ki, bütün canlı varlıklarda açgözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur. İnsanda ise, bazen yalnız kendini beğenmişlikten gelir açgözlülük. Çünkü faydasız ve boş şeyleri gösterişle ortaya serip, başkalarından üstün geçinmeyi şanlı bir iş sayar insanlar.

İnsanoğlunu zaten açgözlü ve pisboğaz davranmaya iten de yoksunluk korkusu değil midir?

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Herkes gerçekleşmesini çok istediği şeylere inanmaya meyillidir. Bu ister bir loto bileti, ister Cennet'e gidiş bileti olsun.

Pek çok muazzam gerçek vardır ki inkar etmediğimiz ama yine de tam olarak inanmadığımız.

İnkar etmekten daha inanmak her zaman daha kolaydır. Zihnimiz doğal olarak olumludur.

Tanrılar içimizde, Uyuşukluk ve korkaklıktan doğmuş.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

İnsan meseleleriyle ilgili tüm temel inançlar, kişisel bir çıkmazdan kaynaklanır.

İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur. En eski ve en güçlü korku ise bilinmeyenin korkusudur.

İnsanların büyük çoğunluğu gerçeklere inanmak yerine, gerçek olmasını arzuladıkları şeylere inanırlar.

Herkes gerçekleşmesini çok istediği şeylere inanmaya meyillidir. Bu ister bir loto bileti, ister Cennet'e gidiş bileti olsun.

İnanç ile kör bir korkunun en tuhaf karışımını oluşturdu.

Çağlar boyunca insanların benimsediği batıl inançların yarattığı korkular da bu kişilerin başına musallat olur.

İnsan yaşamında eksik olanı, her şey sanıyor.

Dünya görüşlerini değiştirmek kolay değil. İnancın kendi ivme var ve inanç rahattır. Gerçeği yeniden yapılandırmak, travmatik ve korkutucu. Bu yüzden pek çok zeki insan inanmaya devam ediyor: inançsız bir bilinmez.