İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Toplumun yarası da insanın yarasına benzer, çabucak unutuluverir.

İnsanın unutamadığı; aklına geldiğinde canını acıtandır...

Sessizlik insancıldır. Sessizlik insanın ayak basılmamış bölgesidir.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Unutanlar, unutanlar

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

En temel düzeyde, bilgisayarlar benim kitaplarımda insan hafızasının bir mecazi öyküsü. Hafızanın nasılları ve niyeleriyle, kendimizi kim ve ne olarak tanımlama biçimlerimizle, hafızanın nasıl da kolay bir biçimde yenilenmenin konusu olabildiği ile ilgileniyorum Neuromancer ’i yazarken, bu ilgilendiklerimin pek çoğunu bilgisayar mecazı ile ilişkilendirebilmek harika bir şey oluyordu.

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

Bana hatırlama sanatını değil, unutma sanatını öğret; çünkü ben hatırlamak istemediklerimi hatırlıyorum ve unutmak istediklerimi unutamıyorum.

Bu saçmaydı. Sırf dileyerek bir şeyleri unutamazdınız.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.