Kızışmış bir kadının eline düşmektense, bir katilin eline düşmek daha iyi değil mi?

Lüksü dengeleyen keskin bir kaşıtlık olarak sokaklarda açlık, korku ve tehlike kol geziyor.

Kendi aklından emin olan herhangi bir kadın, her zaman kendi öfkesinden emin olmayan bir erkek için bir eştir.

Bir kadın düşünmeye başladı mı tehlikeli oluyor demektir.

Kuvvetliler tehlike olduğunda, zayıflarsa olacak diye algılar.

Irkçılığı başlatan ötekinin yakınlığı tehlikesidir.

Korkularımız tehlikelerimizden daha fazladır, ve gerçekte olduğundan daha çok hayal gücümüzün içinde acı çekeriz.

Kedi âciz kalınca pençesiyle kaplanın gözünü çıkarır. Yılan da başını taşla ezeceğinden korkarak çobanın ayağını sokar.

Gerçekten sert bir mahalleden geldim. Ne zaman elimi çimentonun üstüne koysam başka bir el hissediyordum.

Bir insan bilinen bir tehlikeyle yüzleşebilir. Ancak onu bilinmeyen korkutur.

Ne zaman öfkemize saplanıp kalsak, "ufak şeyleri" kafamızda kurup, gerçekten "büyük mesele" haline getiririz.

Dediklerine bakılırsa yeryüzünde aramışlar aramışlar, bir tek dilsiz kadın bulamamışlar.

En korkulacak an zafer anıdır.

İnsanın öfkesini belli etmesi kadar tehlikeli, hatalı bir şey yoktur.

Aile hayatının kendisi, en güvenli, en geleneksel, en çok kadın seçimlerinin onaylandığı bir kutsal alan değildir: Sürekli olarak tehlikeli bir yer.

Hiçbir şey eyleme geçen cahillik kadar korkunç olamaz.

Kurtlardan korkuyorsanız, ormandan uzak durun!

Kaybedecek bir şeyi olmayan insandan korkulur.

Eyleme geçmiş cehaletten daha korkunç Bir şey yoktur.

Cahilliğin eyleme geçişinden daha korkunç bir şey yoktur.