Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Soru/n felsefedir: ne yandan bakmaya başlamalı yaşama, tanrıya, düşünceye ya da herhangi bir şeye. Bakılan her şey sahtedir. Göreceli sonucun, aksam yemeğinden sonra pastayla kiraz arasında yapılacak seçimden daha önemli olduğuna inanmıyorum.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Kendilerini bilgeliğe adayanlar aylaktır yalnızca; yaşayan da yalnızca onlardır. Kendi yaşamlarına başkalarının yaşamlarını da katarlar; kendilerinden önce geçip gitmiş bütün yıllar da birer kazanımdır onlar için.

Kullanmasını bilen için yaşam uzundur.

Yaşam kısadır ve gerçek; uzak başarılara çalışır ve uzun ömürlüdür: Bırakın gerçeği konuşalım.

Dünyaymış! Dünya da ne demekmiş? Dünya işte bizim olduğumuz yerdir, hayat da bizim yaşadığımızdır.

Uçmak bir yerden bir yere ulaşmak için kanat çırpmaktan daha öte bir şey.

Gölgesinde asla oturamayacağını bilerek ağaçlar diken bir insan, en azından yaşamın anlamını çözmeye başlamıştır.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Ölüm kapını çaldığı gün ona ne ikram edeceksin?

Acı tanımamış olmak büyük bir acıdır.

Özgürlük, yaşamı bütünüyle yaşamak demektir.

Evrensel tarih belki de birkaç metaforun değişik vurgularının tarihidir.

Yaşam öylesine zavallı ki ölümsüz olmaya değmez.

Gerçeğin sembolleri cahilleri eğlendirmek için verilmemiştir. Onlar felsefi düşüncenin alfa ve omega’sıdırlar.

Ölüm soğuk bir geceden başka bir şey değildir; yaşam ise sıcak ve bunaltıcı bir gün.

Ölüm mutlaka varılacak bir uçtur. Ölümden değil, iz bırakmadan ölüşten korkmalıyız.

Yaşamak kelimesini tanımlamak herkesin bildiği gibi zor.

Ben de bir bilge olmak isterdim. Yazıyor eski kitaplar bilgelik nedir: dünya kavgalarına uzak durmak ve o kısa zamanı korkusuz geçirmek şiddete başvurmadan hem kötülüğe iyilikle karşılık vermek düşlerini gerçekleştirmek değil, unutmak bilgelik olarak kabul ediliyor. Tüm bunları yapamıyorum: gerçekten karanlık bir çağdır yaşadığım!