Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

Kendini bilmek ruhunu bilmektir.

Çekip giderken kendi kendime şunu söylüyordum: Ben bu adamdan daha bilgeyim. İkimiz de güzel ya da iyi bir şey bilmiyor olabiliriz; ama o bir şeyler bildiğini sanıyor, oysa hiçbir şey bilmiyor, bense, biliyorsam, bildiğimi de sanmıyorum. Bana öyle geliyor ki, bilmediklerimden ve bildiğimi de düşünmediğim şeylerden dolayı ondan biraz daha bilgeyim.

Bildiğimizi bilmek ve bilmediğimizi bilmek, işte gerçek bilgi budur.

Kimse takdir edemez alemde/Kendi mahiyetini reyi ile/Münferit vasıta-i rüyet iken/Göremez kendini dide bile (Kimse kendi niteliğini kendi görüşüyle algılayamaz. Tek görme organı göz olduğu halde gözün kendini göremediği gibi.)

İnsana: "Kendini bil!" denilmesi, yalnız gururunu kırmak için değil, değerini de bildirmek içindir.

Zeki, başkalarını bilendir; kendini bilen ise akıllıdır.

Başkalarını bilen kimse bilgili, kendini bilen kimse bilgedir.

Başkalarını anlamak bilgeliktir, kendini anlamaksa aydınlanmaktır.

Neyi bildiğimizi bilmek ve neyi bilmediğimizi bilmemek, gerçek bilgidir.

Asıl bilgi insanın cehaletini tanımasında yatar.

Özünü bilirsen özürden kurtulursun.

Son derece sert olan üç şey vardır: Çelik, elmas ve kendini bilmek.

Sufizm bir din mi, felsefe mi, yoksa mistisizm midir? Her üçü de. Eğer ondan dini öğrenmek istiyorsanız, bir dindir; bilgelik öğrenmek isterseniz, felsefedir; ruhun gelişiminde rehberlik etmesini istediğinizde mistisizm olur. Gerçekte ise üçünün de ötesindedir.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Deli deliliğinde diretirse, bilge olur çıkar.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Başarı ölçüm meselesidir, zamanı, mesafeyi, karşıdakini, olup biteni ve kendini ölçemeyen başaramaz.

Akıl dikkatten gelir.