Kaybolmadıkça kendimizi anlamaya başlayamayız.

Tırtılın dünyanın sonu dediği şeye, usta kelebek der.

Bu sabahtan sonra kendimi çok daha iyi hissediyorum. Oturup uzun uzun, ne kadar büyük kötülüklere muktedir olduğumuzu ilk elden keşfedişimin verdiği düş kırıklığı üstüne yazdım. Oysa en ağır koşullarda bile insan kalabilme gücü ve yeteneğini keşfetmekte olduğumu da yazmalıydım, ki bunu daha önce bilmezdim. Galiba aslolan, onur.

Bir hayalim var: Gün gelecek, adaletsizliğin ve eziyetin sıcağıyla bunalıp çölleşmiş olan Missisippi Eyaleti bile, bir özgürlük ve adalet vahasına dönüşecek.

Ben de Alfred Nobel gibi düşünüyorum: İnsanlık, yeni keşiflerinde kötülüklerden çok iyilikler çıkaracaktır.

İnsanoğlu bulmak ve kendini ortaya çıkarmak için insanın kendi dışına çıkması gerekir.

Dünyadaki her şey daha önce oldu, hiçbir şey yeni değil, ama gelecekteki her öpücükte taze bir çiçek keşfedemeyen aşıkların vay haline.

Amaçsızca gezinen ya da yoldan çıkan, kaybolmuş sayılamaz.

Umut ve beklenti arasındaki farkı yeniden keşfetmeliyiz.

Doğru yolu bulmak için kaybolmak gerekir.... Labirent, içine giren kaybolsun ve dolaşsın diye yapılır.

Şüphesiz, bugün bilgimizin olmadığı birçok şey vardır ama belki yarın onlara rastlayacağız.

Bir soytarı olarak gömülmüştüm ama bir kral olarak doğacaktım. Sadece sabırlı olmam gerekiyordu.

Devrim yeniden doğuş getirsin.

Biraz daha dayanıklılık, biraz daha çaba, ve umutsuz gibi gözüken bir durum görkemli bir başarıya dönüşebilir.

Nedensiz bir çocuk ağlaması bile Çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.

Biliyorsun, bizim her türlü yalnızlığımız Yeni bir dil olacak yarın.

Burjuvazinin yükseliş döneminde, insan teorisinde, temel çizgilerden birisi güvendir. Bugün tüm 'insanın' temel rengi güvensizlik oluyor.

Bozanlar bozuluyorlar. İslamlaştıranlar, İslam öncesi döneme koşuyorlar.

Size doğrusunu söyleyeyim, yolunuzdan dönüp küçük çocuklar gibi olmazsanız, Göklerin Egemenliği’ne asla giremezsiniz.

Geçmiş zaman karanlık, yarınlar beyaz.