Yeteneklerin en fazla geliştiği zaman, insanın bütün bir dünyayı karşısına aldığı zamandır.

Bazen bir kişinin yapabileceklerinden çok neyi yapamayacağını keşfetmek daha önemlidir.

Pek çok insan gerçek yetenekleriyle asla bağlantı kurmaz ve bu nedenle neyi başarabileceklerini bilmez.

Varlığımı tanımlamak adına yeni sıfatlar yaratabilmeliyim.

Olmamız gerekenin yarısını olabiliyoruz. Fiziksel ve zihinsel potansiyelimizin küçük bir bölümünü kullanabiliyoruz.

Potansiyelini gerçekleştiremeyen organizma zamanla hasta olur.

Yetenek doğuştan gelir. Marifetler ise sadece saatler ve saatlerce uğraşılıp geliştirilebilir.

Sıradanlığa yönelerek kendi gerisinde kalanlar vardır.

Potansiyel sahibi olmak demek eşzamanlılık göstermek demektir.

Normalin sınırları vardır, şizofrenler çocukken kenarı, köşesi olmayan yuvarlaklarla daha çok ilgilenirler mesela

Beynin farklı yerlerini istediğimiz gibi uyarabilseydik, hiçbir deneyim yaşamamış olsalar bile dünün bebeklerinden bugünün erişkinlerini yaratabilirdik.

Her insan bir yeteneğe sahiptir. Önemli olan o yeteneği iyi kullanmaktır.

Toprak ne kadar zengin olursa olsun ekilmedikçe mahsul vermez; kafalar da öyle, ekilmeyen kafalardan mahsul alınmaz.

Maalesef toplum olarak biz sınırlarımızı zorlama çabasına hiç girmiyoruz.

Tembellik, yeteneklerin ölüm döşeğidir.

Sen parıldamak, yeteneklerini gün ışığına çıkarmak için var oldun!

Yaşamının sınırları, sadece kendi yarattıklarındır.

Konfor alanımızdan çıkmanın, sorunlarımızdan ve sınırlamalarımızdan kurtulmanın tek yolu rahatsız olmaktır.

Özfarkındalık pratik gerektirir.

Bilgisizlikten sıyrılıp çıkabiliriz, kendimizi mükemmel, zeki ve yetenekli yaratıklar haline getirebiliriz.