İncecik ip üzerine koca ayaklar bindi, nefsim içine sindi. Kirpiklerim titremekte korkularımdan; düşersem yanarım. O kadar içime sindim ki, vinç getirsen kalkmaz başım, gömün burada canlı nâşım. İç çekmekten, düşünmekten ağardı saçım; düşersem yanarım.

İran’da insan haklarını savunan bir kişi doğumdan ölüme kadar korku içinde yaşamak zorundadır ama ben kendi korkumu yenmeyi öğrendim.

Lüksü dengeleyen keskin bir kaşıtlık olarak sokaklarda açlık, korku ve tehlike kol geziyor.

Eğer bir insan kendini savunmuyorsa, ölür. Eğer ölmezse, diri diri gömülür.

Kuvvetliler tehlike olduğunda, zayıflarsa olacak diye algılar.

Irkçılığı başlatan ötekinin yakınlığı tehlikesidir.

Şeytan sizi öldüreceğine şeytanı öldürmek yeğdir.

Korkularımız tehlikelerimizden daha fazladır, ve gerçekte olduğundan daha çok hayal gücümüzün içinde acı çekeriz.

Zaruret vaktinde kaçma imkânı kalmayınca, el, keskin kılıcın ağzına yapışır.

Bir insan bilinen bir tehlikeyle yüzleşebilir. Ancak onu bilinmeyen korkutur.

İşte burdayız, donduran Kuzey soğuklarına karşı, Ya koyun sürüsüne kurt ya da kıyılarına coşkun ırmaklar gibi. Hic tantum Boreae curamus frigora, Quantum aut numerum lupus aut torrentia flumina ripas.

Önderi var eden, halkın korku ve çaresizliğidir.

En korkulacak an zafer anıdır.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Şiddet kullanmamaya dair, bir insana ölümcül atakların kurbanı olduğunda kendisini savunmamayı öğretmek suçtur.

Ne yapalım? Düştük denize sarılırız yılana...

Şehrin merhametine kalmış kayıp mültecileriz biz, ikinci bir şans için çırpınan kazazedeleriz.

Çok iyi silah atarım. Bombalandık, tarandık, kurşun yaralarım var. Kimseye göstermedim ama size gösteririm. Kaç kere ölümden döndüm.

Hiçbir şey eyleme geçen cahillik kadar korkunç olamaz.

Kurtlardan korkuyorsanız, ormandan uzak durun!