Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Gözetleyen gözetlenendir.

Önce güneş gibi olmadıkça göz asla güneşi görmedi.

Başkalarının ruhunda olup bitenleri anlayamadığı için kimse mutsuz olmaz. Ama kendi ruhunun çalkalanışının farkına varmayan için mutsuzluk kaçınılmazdır.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Yıllardır gözümde çingeneler hayali bir ahali.

Özgüvenin en yüksek parçasını dikkat oluşturur.

İnsan karşı koymaya yetecek güç bulmadan saldırganı algılamaz.

Gözlediğinde insan, gözlerini gökyüzünden büyük yapar.

Akıl dikkatten gelir.

Ne görüyorsanız, dikkatle konuşun.

Şiirlerin dünyayı değiştirdiği bir durum düşünemiyorum, ama yaptıkları şey, insanların dünyada neler olup bittiğine dair anlayışını değiştirmek.

Benim aklım var, kendim anlıyorum. Gözüm var, görüyorum.

Gözünüzü açın.

Hayatta görmek istediğimizi görürüz.

Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?

Dikkatsizlik, pişmanlığın başlangıcıdır.