Kendini bilen, bilmeyenin kusuruna bakmaz.

Tamamen anlayışlı olmak insanı çok hoşgörülü yapar.

Her şeyi anlamak insanı hoşgörülü yapar.

İnsanları çocukmuş gibi görürseniz, onları daha iyi anlayabilirsiniz.

Ne kadar sabırlı olursak, o kadar anlayışlı oluruz.

Hayvanlar hepsi kendi aleminde öylesine huzur içinde hallerinden sızlanmazlar, kan ter dökmemekteler, karanlıkta gözleri açık uzanmıyorlar ve ağlamıyorlar. Ah siz yüreğinde karanlık bir noktası olmayan ve kafası hiç karışmayan insanlar, çelişkisiz ve gölgesiz hayatlarınızla ne kadar sıkıcı ve ne kadar ‘az’sınız.

Şu üzülmesin, bu üzülmesin diye düşünüp onlar gibi bencil olamadığımız için bu haldeyiz işte.

Bir oluş hali, bir farkındalık ve meditasyon yapmak, zihnin yaşlanmaması, çağı kaçırmamak, insan olmak, özgür olabilmek, empati geliştirebilmek, toleranslı olabilmek, kimseyi yargılamadan bakabilmek gibi değerler üzerinden mükemmelleşmek, bilgeleşmek benim en büyük beklentim.

İnsan kendi bedeninin ağırlığını, hareket ettirmek istediği her yabancı cisminkinden farklı olarak, nasıl duyumsamaksızın taşırsa, aynı şekilde kendi kusurlarını ve kötülüklerini değil, ötekilerinkini fark eder yalnızca.

Acı çekenler ile acı çektirenler aynıdır.

Okumuş yazmış adam öğüt vermez, adamı anlar.

Bize öyle bir güç verin ki, kendimizi başkalarının gördüğü gibi görelim.

İnsanları kusurları, zaafları, hattâ bütün kötülükleri ile kabul et. İstidadı varsa ıslahına çalış, yoksa haline bırak, kaderini takip etsin.

Eğer iki insan birbirlerinin ufak kusurlarını affedemezse, uzun zaman dost olamazlar.

Hoşgörü aydınlanmanın değil can sıkıntısının sonucudur.

Yani bir insan çirkin, kısa boylu ya da zayıf diye öfkemize maruz kalmaz. Çünkü bu türden özelliklerin doğuştan geldikleri ve tesadüfi olarak bizde olduğunu biliriz.

Eğer bir insanın doğuştan bazı eksikleri varsa, o insana öfkelenmeyiz.

Ne ilim vardır ki olsun sonu; ne insan vardır ki olmasın kusuru.

Hırs, özel bir insanda bir kusurdur.

Centilmen, hoşgörülü, bilge ve sorumlu olabilmek bir miktar çetinlik gerektirir.