Sonra insanlara güvenmemeyi öğrenirsin, ama onlar değiştin sanırlar.

İnsan tam olarak kendine güvendiğinde sıkıntı yok olduğu kadar zevk de yok olur.

Birini aldatan ötekini de aldatır.

Kimseyi aldatma, ihanet onarılmaz.

Biri sizi bir defa aldatırsa suç onundur. İkinci defa aldanırsanız bilin ki suç sizindir.

Bizi hiç aldatmadıkları için, tanımadıklarımıza güven eğilimi gösteririz.

Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Umut bizi sürekli kandıran bir şarlatandır.

Köpekler hiç beni ısırmadı ama insanlar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

İnsanlara güvenemezsin! Seni her zaman hayal kırıklığına uğratırlar! Her zaman terk ederler!

Mutlu olmam gerekirdi, ama değildim.

Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Aldanma diye birşey yoktur! Sadece biraz fazla güvenmek vardır. Ve insani aldandığı değil, en çok güvendiği aldatır.

İnsanlara güvenmek demek kendini azıcık öldürtmekle eşdeğerdir.

Her şey yalan tıpkı tükenen bir kaleme tükenmez dedikleri gibi...

Meğer ne kadar kolay yanılıyormuş insan, en yakınlarında bile.

İnsanın en mutsuz olduğu an, en mutlu anının yıkıldığı andır.

İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Hayal kırıklığı ve yalnızlık yılları. Ve sessizlik. Duygularımı içime hapsettiğim, dondurulmuş yıllar.