Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.

Demek ki neymiş? Para, mevki, sağlık, güzellik ve yetenek her şey demek değilmiş.

Hayatın kendisi özlü bir sözdür.

Ben çocukken annem bana hep hayatın anahtarının mutluluk olduğunu anlatırdı. Okula gitmeye başladığım zaman, sınavda bana 'Büyüyünce ne olmak istiyorsun?' diye sordular. Ben de onlara 'Mutlu olmak istiyorum' diye cevap verdim. Onlar bana, soruyu anlamadığımı söylediler. Ben de onlara, hayatı anlamadıklarını söyledim.

Evet, bir Nirvana var; o, koyunlarını yeşil bir otlağa yaymanda, çocuğunu uyutmanda ve şiirinin son dizesini yazmandadır.

Hayat parçalarda değil, bütünün içindedir.

Mutluluk güzel bir hayat akışıdır.

Mutluluk her şeye rağmen gerçek mutluluktur, çünkü sona ermeli, ne de düşüncesini ve sevgisini kaybetmişlerdir, çünkü onlar sonsuz değildir.

Anlam katamadığınız, anlamlandıramadığınız hiçbir şey sizi mutlu etmez.

Bir tek şu gülmelerimiz yanımıza kâr kalacak!

Hayat kısa, bir tek güldüklerimiz yanımıza kâr kalacak.

Gerçek mutluluk iyi yaşamak değil, yaşamayı iyi bitirmektir.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Herkesi mutlu edemezsin, çünkü pizza değilsin.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Hayatımın çoğunu mutlu bir şekilde başkalarının gerçekleştirmesi için planlar yaparak geçirdim.