Işığın güçlü olduğu yerde bir de koyu bir gölge bulunur.

Yaktığın her mum, verir bir gölgeye doğum.

Fakat ışık söndüğünde siyah geri döner.

Zıtlar tümleyicidir.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Işığın ve cismin olduğu her yerde gölge vardır ve bu doğaldır. Gölge karanlık değil, ışığın eksikliğidir. O yüzden eksik yanlarımızla yüzleşmeli ve bizi ışığa götürmesine izin vermeliyiz. Unutmamalı ki ikisinin de varacağı yer aslından öte değildir. Yeter ki gölgemiz kendi gölgemiz olsun!

En büyük barış, zıtlıklar arasındaki barıştır.

Zehir panzehirini de içerir.

Zevkin kaynaklarında öyle bir acılık var ki, çiçekler arasında bile olsa boğazımızı yakar.

İnsanın en iyi yanları, ancak onun kötü yanlarıyla birlikte kendini gösterebilir.

Denize gidin ya da dağa tırmanın ve en sağlam ve en vahşiyle aynı şekilde en güzel ve en hassas olanı bulacaksınız.

Sevincin bir acı yanı, acının da bir sevinçli yanı olmalıdır.

Sevinciniz peçesini kaldırmış kederinizdir. Daima birlikte gelirler. Biri yanı başınızdayken, diğeri yatağınızda uyuklamaktadır.

Sırtını güneşe çevirirsen gölgenden gayri bir şey göremezsin.

Melankoli ve ütopya aynı madeni yuvarlağın başı ve sonudur.

Doğuya doğru fazla giden, coğrafya yüzünden, Batıya düşer. Tersi de geçerlidir bunun.

Gölgesiz güneş yoktur ve geceyi tanımak gerekir.

İyi ve kötü, acı verici ve hoş şeyler öylesine ayrılmaz ve farklılıklarında öylesine benzerdirler.

Demokrasi ile laiklik arasındaki tek ilişki, birbirinin zıddı olmalıdır.

Sevgi, ışık türünden kendisini çoğaltan değilse nedir? Ben bunu her gün yaşıyorum; kalpleri taş yüklü olanlar, başka halkları sevdikçe kalplerinde sevgiye yer kalmayacağını sanıyorlar; halbuki insan kalbi sevdikçe büyüyor. Ben topraklarımızın halklarını sevdikçe kendi halkımı daha da çok seviyorum.