Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Benim istediğim, içimdekileri söylemeden anlaşılmaktır.

Sözlerimin yalnız sözlükteki anlamını değil, içindeki duyguları da anlayabilseydi, bana acıyacağını sanıyorum.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Mezara giden fikrin kimseye faydası yok!

Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir...

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Konuşmadan önce dinle.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Gerçek kardeşlik paylaşılan acıda başlıyor.

Yanlış insanlara doğruyu anlatmaya çalışmanın bir anlamı yok.

Sevmenin öncesi acımaktır, çünkü ilişki önce duyulması kolay duygularla başlar.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Emosyon konusunda en yanıltıcı kişiler Hintlerdir. Sanki orada herkesin sadece kendine yönelik bir dili var.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.