Konuşma alışkanlıktan başka neydi ki; sözsüz de anlaşabilirdi insanlar...

Bir insanın kendisine cevap veremeyen bir başka insanla konuştuğu yerde akıl kaybolur.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sorularla cevaplar birbiriyle dans ediyorsa konuşmada zevk vardır.

İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Konuşmak yalnız bildirmek, öğretmek değil, bir fikir alıp vermedir.

İnsanın bir dili öğrenmiş olduğu üç şeyden anlaşılır. Birincisi, o dilde rüya görüyorsa. İkincisi o dilde sevişiyorsa. Üçüncüsü de, o dilde kavga edebiliyorsa.

İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar.

Bütün topluluklar kendi içerisinde bir hıpnoz halinde, sürü halide yaşıyorlar. Çünkü; İnsan demek? Kendi sürüsü içerisinde yaşayana denemez. İnsan öteki sürüyle diyalog kurana ‘insan’ denir.

Yalnızlığım çok büyük. Arkadaşa ihtiyacım yok ama kendimden bahsetmeliyim ve konuşacak kimsem yok.

Giderek kusursuzlaşan araçlar da bu bilgi aktarımına katkıda bulunuyor, ama duyguların aktarımı?

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.

Kelimelerin gücünü anlamadan, insanların gücünü anlayamazsın.

İlkelerde uyuşmamış olanlar birbirlerine öğüt veremezler.