Koşulsuz kendini kabul etme tutumu, muhtemelen uzun vadeli iyileşmelerindeki en önemli değişkendir.

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Oysaki insan önce kendi kişiliğiyle barışık olmalı. Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

Kendi özümüze hakaret eden ne olursa olsun, ondan kurtulun.

proximus sum egomet mihi

Bütün umudum kendimde.

Toplum düşmanlığı özsaygı düşüklüğüyle başlar.

Ancak yaşamını öyküleştirebilenin benlik değeri yükselir.

“Suat Derviş’e verilen ‘titr’e acıyoruz deniliyor. Ben ne kontesim, ne düşes, ne kraliçe, ne profesör... Ben muharririm. Ona ilişemezsiniz, bunu bana kimse babasının kesesinden rüşvet, iane, sadaka veya taltif makamında vermedi. On altı yaşından beri tam on altı sene çalışarak onu kazandım. Hem de nasıl çalışarak.”

Kendimi bana hiçbir şey kazandırmayan insanlar için harcamaktan tiksiniyorum.

Kendisiyle dost olan, herkesle dost olur.

Kendin ol. Bundan daha iyisi yok.

Başkalarının fikirlerine aşırı derecede önem vermek, herkeste var olan bir manyaklık.

Kendine dikkat et, bu dünyaya en büyük hizmeti yapmış olacaksın.

Kim olduğunu bilen bir kişi, başkalarının inançları tarafından tehdit edilmez.

Sınırlarınızı yeterince güçlü bir şekilde telaffuz edin ve onlar sizin olsun.

Pek de kusursuz olmayan yanlarınızı kabullendiğiniz zaman büyülü bir gelişme görülür.

İnsanca hatalar yaptığınız zamanlarda bile bakış açınız doğru kalabiliyor ve kendinizi hala sevebiliyorsanız, daha mutlu bir yaşama epey yaklaşmışsnız, demektir.

Gerçekten de "felaket" olabilirsiniz, ama bunu dert etmeyin. Hepimiz öyleyiz.