Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

Tanrı, sonsuz, ölümsüz ve akıl ermezdir; cahil mantığının uydurabileceği her boş teyit kılıfına sığabilir. Ona tapınanlar dahi, hakkında bir fikir sahibi olmanın imkansız olduğunu kabul ederler.

Biliyoruz ki ancak zerre kadar bir bilginin efendisiyiz. Kalan sonsuz büyüklükteki bilinmezliğinse kölesiyiz.

Çoğu zaman seni güvende tutan şey bilmediklerindir.

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

İnsan kafası öyledir ki, kendisine karanlık gelene daha kolay inanır.

Ahmakların bir anda akıllandığı görülmemiştir.

Tanrı'ya inanmayı iddia eden insanların içinde çok fazla şeytan var.

Birçok din, kadim cehaletin ve düzensizliğin sayıca az birkaç mefhumunu şöyle bir tasdik edip bize bunları sanki en başından beri var olan hakikatlermiş gibi gösterdi. Sonuç olarak milyarlarca insanın, akıllı tek bir kişinin bile kendi başına inanmayacağı şeylere inanmasına neden oldu.

Dini inançlarını beslemekten beyni bilimsel gerçeklere aç kalmış insanlar var...

Çoğu insan bir şeyin doğru olduğuna veya olmadığına inanmayı sever.

Doğal seçilim gelecek nesillerdeki cehaleti ortadan kaldırmayacaktır.

İnsan kafası öyledir ki, kendisine karanlık gelene daha kolay inanır.

İnsanlar kötü bir şeyi bilerek yapmazlar, doğamız gereği iyi şeyleri kötü şeylerden daha üstün görürüz.

Tanrı, cehalet mantığının imal edebileceği her önermenin altında yer alıyor.

Ona tapanlar dahi, hakkında bir fikir sahibi olmanın imkansız olduğunu kabul ederler.

Ne var ki anlamadığı şeye önem atfetmek cahilin doğasında vardır.

Homo religiosus, onu ölümünün ve dağılmasının sonuyla yüzleşmekten kurtarmak için saygı duyduğu ve taptığı dini semboller icat eder. Yardım ve destek sağlamak için cennet kurguları tasarlar. Yüce kendini aldatma eylemlerinde, çeşitli zamanlarda ve çeşitli yerlerde, kendisine vaat ettikleri şeyden dolayı en inanılmaz mitlere inancını itiraf etmeye istekli olmuştur.

Kuşaklar, inançlar, halklar değişse de kutsal mekânlar sürekliliğini korur. Çünkü inanmak ihtiyacı ve kutsallık özlemi, genetik bir kod gibi insanların içindedir.