Biliyoruz ki ancak zerre kadar bir bilginin efendisiyiz. Kalan sonsuz büyüklükteki bilinmezliğinse kölesiyiz.

Yarım anlaşılan kültürün, yarım yaşanan hayatın düşmanıdır.

Kader bazen senin kaderini iyileştirmek ister ve yine bazen, iyileştirme yapmakta olan kaderden habersiz sen kaderini eline almaya çalışarak, kaderini değiştirmek isteyen kaderine engel olursun.

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

Bilgisizce yaşanan bir hayat tatsız tuzsuz, endişeli geçer; her şeyi geleceğe atar.

Hiçbir zararın gelemeyeceği yer, hiçbir şeyin gelemeyeceği yerdir.

Yaşıyor ama bilmiyor yaşadığını.

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

Tanrı, sonsuz, ölümsüz ve akıl ermezdir; cahil mantığının uydurabileceği her boş teyit kılıfına sığabilir. Ona tapınanlar dahi, hakkında bir fikir sahibi olmanın imkansız olduğunu kabul ederler.

Hayatta gereksinim duyulanlar; bilmemezlik ve özgüvendir, işte o zaman başarı muhakkaktır.

İnsan, hayatındaki her büyük olay karşısında bakirdir. Acımla nasıl başa çıkacağımı bilmemekten korkuyorum.

Demokrasilerde bir seçmenin cehaleti bütün halkın güvenliği için tehlikedir.

Şu anda biz hayatın ne olduğunu bilmiyoruz. Hatta hayat olgusunun tam tarifini bile yapmaktan aciziz.

İnsanlar ne çekerlerse kolayca aldanışlarının belasını çekerler.

Eğitim, eşsiz bir politik güvenliktir. Bu geminin dışında kalanların tümü tufana kapılır.

Birçok insan aklını en az şekilde kullanarak hayattan gelip geçer.

Hayatlarımız cehaletimizle evrensel olarak kısalır.

İnsan, tam anlamıyla hayatın içindeyken, onu görmez ve hakkında hiç bir şey bilmez; bir aşırı uçtan öbürüne körlemesine geçer.

Belki de hayat yanlış anlayınca güzeldi. Sadece yanlış anlayınca. Ama her şeyi...

Aşkta olduğu gibi dostlukta da, insan bildiği şeylerden çok bilmedikleri yüzünden mutludur.