Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

Düşünmek her zaman potansiyel bir eylemi düşünmektir.

Her insanın içinde ideal bir insan vardır.

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

İnsan, seçmesini bilen hayvandır.

İnsan beyni değirmen taşına benzer. İçine yeni bir şeyler atmazsanız, kendi kendini öğütür durur.

Bir gün önceki “ben”i yargılamak isterim. Aynaya bakan gözümden, gözümün gördüğünü tanımlayan beynimden, gözümün gördüğünü yorumlayan yüreğime doğru inerim.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

Kendinizden daha yüce olan bir tanrı yoktur.

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

İnsanın, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi.

Düşünce, tamamen, zihni oluşturan bir insan eylemidiir.

Nasıl kafa sayısı kadar düşünce varsa, kalp sayısı kadar da sevgi çeşidi vardır.

Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.

İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Muhakemenin gücü benliğin tutarlığıyla ölçülür.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.