İnsanlar hiçbir vakit ıstırap çektikleri zamandaki kadar güzel olmuyorlar.

Acı her şeye ağır basıyor. Bazen bir saat daha yaşayamayacağımı düşünüyorum. Bunu görmezden gelmeyi telkin ediyorum kendime.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Öldürseydi acı, şimdiye ölmüş olurdum.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını.

İnsanı arındıran ıstıraplardır.

Sessizlik insancıldır. Sessizlik insanın ayak basılmamış bölgesidir.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

Sinekler neyse yaramaz oğlanlara, biz de oyuz tanrılara. Öldürüyorlar bizi zevkleri için.

Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

En dayanıklı şeyler kişisel özelliklerdir.

Savaşın toz dumanında yuvarlanan adam; can çekişen arkadaşının kanıyla kanı karışmakta, Beklerken leş kargalarına yem olma sırasını. Evet, her kişide tüm dünya sızlanmakta. Hepsi ıstırap için doğmuş, birbirini yok etmekte. Peki, bu korkunç kaos ne için? Her birimizin acısı hepimize mutluluk mu dersin! Ne kutsanacak dünya, öyleyse!!!

Tanrı’nın amaçlarına ulaşmak için gerçekten bunca acıya ve ıstıraba ihtiyacı var mıdır?

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü.

Taşın toprağın ezdiği işçi elleri, erkeklerin ezdiği fahişe derileri, yalanların ezdiği düşkün ruh çeperleri kalın olur.

En çok esnek beyinli ve mukavim bedenli adamlar işe yarar.