Merak öğrenme mumunun fitilidir.

İnsanlar yiyecek yemekleri ve yatacak yerleri olduğunda düşünmeyi reddederler.

Bazen yapacak bir şey kalmadığında zorunluluk sizi cesur kılar.

Açlık arayış, doygunluk durgunluk, durgunluk isteksizlik yaratır.

İnsanlar her zaman kendilerine en yabancı olan şeye hayran olurlar.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

İnsanoğlu merak etmeyi sever ve bu da, bilimin tohumudur.

Nasıl ki hapishaneleriniz bir suç okuluysa, okullarınız da tembellik okulu sizin.

Çok kere iyi insanlar bile kendilerini şöhret merakından kurtaramazlar.

İnsanın yeteneğini destekleyen pek çok değişik bilim ve sanat içinde, en güzel, en değerli konularla ilgili olanları son derece çekici ve üzerinde çalışmaya değer buluyorum.

İnsanı yükselten iki şey vardır: Korku ve merak.

Şimdiye kadar hiçbir din, bu dünya veya öte dünyaya dair “güzel vaatler” vermekten kaçmamamıştır, çünkü insanlar hep ödül peşinde koşarlar ve “bedavaya” hiçbir şey yapmazlar.

Yiğitliği harekete geçiren güdü aşk değil bencilliktir.

Emek, acı verici görülür. Çalışmamak, çalışmaktan daha tatmin edici bir durum olarak kabul edilir. Tembellik, başka şeyler aynı kalmak şartıyla, tercih edilir. Çalışma ızdırap içerir.

İnsanın yeteneğini destekleyen pek çok değişik bilim ve sanat içinde, en güzel, en değerli konularla ilgili olanları son derece çekici ve üzerinde çalışmaya değer buluyorum.

Zihinsel sükunet değil tembellik aradıkları.

Bir çocukken bilimle ilgili değildim. Sadece insanlarla, doğanın insan yönüyle ilgiliydim, dilerseniz, bununla ilgilenmeye devam ederim. Beni motive eden şey bu.

Merakı olmayan hiçbir şey öğrenemez.

Doğa, insanoğlunu iki egemen efendinin buyruğu altına sokmuştur: acının ve zevkin. Ne yapmamız gerektiği hakkında tek söz sahibi bu ikisidir.

Yaşadığımız dünyaya biçimini veren arzulardır.