İnsan sistemi kendiliğindenliğin yerine tümüyle geçebilseydi, kişiliğinin gölgeli derinliklerine dalmak için hiç bir neden kalmazdı.

Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da kişilik var.

Okuyabilirseniz her insan bir kitaptır.

Dünyaya ve insanlara, çalışan kimselere, ekonomik faaliyetlere ve üretilen mallara şöyle bir baktığımızda ilk sorulacak soru şu olabilir: Bunun altındaki sistem ve düzen nedir?

En dayanıklı şeyler kişisel özelliklerdir.

İnsanlar yoksul çünkü kendi kendilerini soyuyorlar. Söz konusu olan modern yaşamı kavramanın güçlüğü değil, ama kendi kişiliklerinden bir takım öğeler çalıyorlar.

Fakat insanlar sistemlere, bazı soyut kavramlara o denli bağlıdırlar ki, sadece mantıklarını haklı çıkarmak için gerçekleri göz göre göre değiştirmeye, gözlerini kapayıp kulaklarını tıkamaya razıdırlar.

Her türlü insani düşünselliğin en önemli konusu, İnsanı kendi ayakları üzerinde duran, özgür kişilik olarak kabul etmektir.

Kişiyi kişi eden yaşaması değil, tutkularıdır.

İnsan rüyaları hakkında da sorgulanıyor.

İnsana olanlar değil, o insanın içinde olanlar önemlidir.

Hiçbir zaman suçlanmadığım şeylerden biri de insanları umursamamamdır.

İnsanı büyük ya da küçük yapan kendi iradesidir.

İnsanların, kafalarından geçen her şeyin bilincinde olmadıkları üzerinde ortak bir görüş var.

İnsan sık sık arkasını kontrol etmeli; gölgesi ardından geliyor mu diye. Yoksa yaşama henüz bir gölge bile düşüremiyor mu? Bazı insanların gölgesi yoktur. Bazılarının ise kendisi gölge, gölgesi ise kendisidir.

Aynanın sırları döküldüğünde, o artık cam olmuştur. İnsanın tüm sırları döküldüğünde, kalmadığında ise, o artık kişisel özelliğini ve değerini kaybetmiştir.

Kapitalizm, insan gibi davranan makineler ve makine gibi davranan insanlar üreten bir sistemdir.

Deniz kişilik olarak iyi bir adam.

Her sistemin, ne kadar katı olursa olsun, bir yerlerde bir boşluğu vardır, insan oradan içeri girebilir. aşk çoğunlukla bu boşlukları bulmaktan ibarettir.

İnsanın konuşmaları, davranışları, kişiliği bir günde değişmez, Öyle değil mi?