İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Aslında insanlar hiç ummadıkları ve geleceğine inanmadıkları ölümü beklerler.

Mutluluk tıpkı bir kelebek gibidir; ne kadar kovalarsan, o kadar sakınır senden. Fakat dikkatini başka şeylere çevirdiğinde, nazikçe gelip omzuna konacaktır.

Ben Kendimi yaşamdan pek bir şey ummamaya alıştırdım.

Artık hayal kuramadığımızda ölürüz.

İnsan özgür olmadan, huzurlu ve mutlu olamaz.

Yaşamımız yaşadıklarımızla değil, beklentilerimizle şekillenir.

Ne çare; insan hayalsiz yaşayamaz.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Umudunuz bitmeden ömrünüz bitmesin!

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Hiç ummadığın yerde, nâgâh açılır perde, derman erişir derde.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Herkes üstünü örtüğünün altında kalır.

Ümit, benim ruhumun zarurî ihtiyaçlarındandır. Bir nebat nasıl gıdasız, havasız ve ziyasız duramazsa, benim ruhum da ümitsiz yaşayamaz.