Halk arasındaki yaygın inanışa göre insanlar genellikle kendilerine acı verecek kişileri cazip bulur.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Herkes bilir ki, bütün canlı varlıklarda açgözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur. İnsanda ise, bazen yalnız kendini beğenmişlikten gelir açgözlülük. Çünkü faydasız ve boş şeyleri gösterişle ortaya serip, başkalarından üstün geçinmeyi şanlı bir iş sayar insanlar.

İnsanoğlunu zaten açgözlü ve pisboğaz davranmaya iten de yoksunluk korkusu değil midir?

.....cinayet sadece şehvet ya da şiddet suçu değildir. Sahiplik olur. Onlar sizin bir parçanızdır... Kurban sizin bir parçanız haline gelir ve siz ikiniz sonsuza kadar bir olursunuz ve onları öldürdüğünüz ya da onları bıraktığınız gerekçeler size kutsal olur ve her zaman onlara doğru çekilirsiniz.

Milliyetçilik, anarşistlik siyasi özellikler değildir, insan işletim sistemleridir.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Bir intihar olayı okuyunca, insana buz gibi ter döktüren şey, pencerenin demirlerinde asılı duran narin ceset değil, intihardan hemen önce o kalpte olup biten şeydir.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

Vazgeçmeye hazır ve istekli olanlar dışında hiç kimse hayatın gerçek tadını alamaz.

Kendi çıkarımız hükmü tamamıyla yanlış kılar.

Delilik acı çekmeyi hatırlamamak için bir yoldur.

Büyük acılar daha önemsizlerinin hissedilmesini engeller ve tersine, büyük acıların yokluğunda en küçük dertler ve sıkıntılar bile bize büyük acı verir.

Bizi rahat bırakan kötülükleri seyretmek bize keyif verir.

Acı çekenler ile acı çektirenler aynıdır.

Tavsiye istediğimizde, genellikle bir suç ortağı ararız.

İnsan ümitsizliğe düştü mü, mağlup kedinin köpeğe saldırması gibi, dilini uzatır.