Nerede olursak olalım ilim ana yurdumuzdur, bilgisizlik yabancı bir yer.

Ahmakların bir anda akıllandığı görülmemiştir.

Âlimler olmasaydı biz şu anda kördük.

Kendini, geçmişin en büyük eşsiz dahilerine benzetmekte dahilik aramak ahmaklığın en açık nişanesidir.

Kötülere cüret veren, halkın ahmaklığıdır.

İnsanlık, ne felaket çekiyorsa kalabalıkların ahmaklıkları, budalalıkları yüzünden çekiyor.

Bilinmesine ihtiyacın olan şeylere karış cahil kalma, öğrenmek maksadıyla alimlere müracaat ederek bilinmesi gereken şeyleri öğren.

Cehaleti terk et. Ölünceye kadar fıkıh ilmi öğren. Çünkü, fıkıh ilmini bilene hadîs-i şerîfte müjde vardır: “Allah Teâlâ kime hayır murad ederse, onu dinde fakih kılar.”

Bilgisiz kişilerle özellikle dini konularda tartışmaya girme.

Eğer bilmediklerim ayağımın altında olsaydı, başım göğün en yüksek katına değerdi.

Cahil Müslümandan Allah'a sığınırım.

İlim, öğrenenin mazeretini ortadan kaldırır.(Zira insan cahil olduğu müddetçe mazeret gösterebilir; elbette her cahil değil.)

İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır.

Hem, erkek ve kadın için ilme çalışmak, cahillik bataklıklarında batmamak farzdır. Cenab-ı Hakkın ve Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimizin emridir.

Mey biter saki kalır. Her renk solar haki kalır. İlim insanın cehlini alsa da, hamurunda varsa eşeklik; baki kalır.

İlim azaldığı zaman zulüm ve işkence; Peygamber, sahabe ve tabiin izleri azaldığında ise kişisel arzular ortaya çıkar.

Talibin ilim elde etmek için zeka'ya, irfan sahibi olmak için edeb'e ihtiyacı vardır. Çünkü zeka cehalet'e, edeb gaflet'e mani olur.

İnsanların çoğu ahmaklığa iman eder gönülden.

Allah’tan korkmak, yeterli bir ilimdir. O’na karşı olmak ise tam bir cehalettir.

İnsanoğlu, her şeyden daha çok terazinin (kefelerine) benzer; ya cehaletiyle hafif veya ilmiyle ağır olur.