Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Hayvan bize insandan daha yakın. Parmaklık, burada. Hayvanla yakınlık kurmak, insanla kurmaktan daha kolay.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

İnsana güvenmeden düşte bile yola çıkılmıyor!

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Aşk hayatta her yaşta insana musallat olan bir hastalıktır.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

Ah bu insan yüzleri. Her şeyimizi bağladığımız, durmadan yanıldığımız.

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Kadınların yaşı yoktur... onlar ya gençtir... ya da yaşlı... Genç olduklarında bizi aldatırlar... yaşlandıklarında ise aldatılmak istemezler.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Olanaksız; sizin ışığınızı size yansıtan kaç kişi tanırsınız?

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

Affetmek için iki kişilik erdem lazım. Hem onu affetmek, hem onu affettiğin için kendini affetmek.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

İnsanın bir dili öğrenmiş olduğu üç şeyden anlaşılır. Birincisi, o dilde rüya görüyorsa. İkincisi o dilde sevişiyorsa. Üçüncüsü de, o dilde kavga edebiliyorsa.