Hukuk devleti, erkler ayrılığını benimseyen devlettir.

Tecrübelerim bana gösterdi ki, hukuka bağlı olmayan bir hükümet uzun müddet ayakta kalamaz. Böyle hükümetler çıplak olup, kendini gören herkese karşı gözlerini yere diken ve kimsenin yanında hürmet ve itibarı olmayan birine benzerler. Hatta böyle bir hükümet, tavanı, kapısı, avlu duvarları olmayan ve her önüne gelenin içeriye daldığı bir eve de benzetilebilir.

Sadece birkaç tane yasaları vardır, çünkü fazla yasaya ihtiyaç duymazlar. Ciltler dolusu yorumlu ve açıklamalı yasası olan diğer ülkeleri ayıplarlar; onlara göre insanları kimsenin okuyamayacağı kadar karmaşık yasalara uymaya zorlamak mantıksızdır.

Hukukun olmadığı yerde halk 'sürü', insan 'köle'dir. Devlet hukuka saygılı hukuk da insanları özgürleştirdiği oranda meşrulaşır. Hukukun üstünlüğü dışlanırsa, en adil hukuk bile keyfiliklerin oyun oynandığı bir manipülasyon alanına dönüşür.

Türkiye bugün bir 'Anayasalı devlet'tir, ama bir 'anayasal devlet' değildir. Türkiye meşruluk debisi nerede ise sıfıra yaklaşmış bir Anayasa ile yeni yüzyıla giremez, girmemelidir.

Capitol'den başka tapınak inşa etmedik. Anayasadan başka ortak bir kehanete danışmıyoruz.

Devletin birinci görevi insanları korumaktır, hayatlarını yönetmek değil.

Yasa, adalet duygusunu geliştireceği yerde bozdu.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Kanunların çok olduğu yerde devlet daha yozlaşır.

Bir devIetin yıkıIışıyIa birIikte yasaIarı da çoğaIır.

Laiklik, dinin, devlet, siyaset, hukuk ve eğitim işlerine müdahale etmemesi, dinin bu alanları esir almaması, dinin bu alanlara hükmetmemesi, bu alanların dinden arındırılması ve bu koşulla dini inanç ve ibadet özgürlüğünün güvence altına alınmasıdır.

Modern laik devletin ayırıcı niteliklerinin en başında, devletin resmen bir din tanımaması gelir. Laik devlette devlet dini olmaz. Çünkü hukuk devleti fikri ile mevcut dinlerden birinin üstün tutulması fikri bağdaşmaz.

Her birey benzersizdir ve hayatına anlam verilmesi için geliştirmesi gereken bu benzersizliğidir. “ben” en yüksek değerdir. bireyin kendisi dışında hiçbir şeye sorumluluğu yoktur. özgürlüğümüzü kısıtlayan herşey kötüdür ve yıkılmalıdır. bu yüzden devlet, yasa, ahlaki değer ve ödev gerçekte var olmayan gereksiz soyutlamalardır.

Devlet, kendi şiddetine hukuk bireyinkine ise, “suç” adını verir.

Kimler hiç vergilendirilir? Yalnızca bireyler. Kimlerin vergilendirilebilecek mülkü var? Yalnızca bireyler. Kimler vergilendirilmeye rıza gösterebilir? Yalnızca bireyler. Kimler rızası olmadan vergilendirilir? Yalnızca bireyler. Öyleyse, rızaları olmadan vergilendirilirse kimler soyulur? Yalnızca bireyler.

Bir insanın doğal hakları, tüm dünyaya karşı kendisine aittir; ve bunların herhangi bir şekilde ihlali, ister bir kişi, ister milyonlarca kişi tarafından işlenmiş olsun, eşit derecede suçtur; isterse de kendilerine hükümet diyen milyonlarca kişi tarafından işlenmiş olsun.

Mutlak ve sorumsuz hakimiyet hakkı mülkiyet hakkı, mülkiyet hakkı ise mutlak, sorumsuz hakimiyet hakkıdır. İkisi aynı; biri mutlaka diğerini ima eder.

Çoğunluklar ve azınlıklar, adalet sorunlarına karar verirken haklı olarak hiçbir şekilde dikkate alınamaz.

Kanun, vatandaşı resmi makamların keyfî takdirlerine karşı korur.