Uyan! Uyumak için önümüzde sonsuzluk var.

Arkadaşlar! Dışarıda bir şeyler oluyor farkında mısınız? Uykuda olanları sarsın, uyandırın. Herkese söyleyin, yakında ışıklar kesilebilir. Karanlıkta ne yapacaksınız?

Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

Tanrılara inanmayı bıraktığımızda hikayelerine inanmaya başlayabiliriz.

Halk kendi yazarını buldukça uyanır, bulmadıkça uyur.

Sanatın aslında bir şekilde yaşamımız içinde bazı anlara zoom yaptığını düşünüyorum. Zoom’ladığını ve kimi zaman da pause yaptığını. Bir şekilde o akıp giden şeyi bir an için durduruyor. Çünkü aslında sanatçının gerçekten hikâye olarak, kavram olarak çok temel bazı şeyleri var. Bin tane hikâyemiz yok.

Ben de Çehov’u okuldayken anlayamadığımı fark ettim. Tabii ki çok çalışıyorduk üstüne ama gerçekten anlamıyordum. İlginçtir, Kış Uykusu’nu izlediğim zaman Çehov ile ilgili bir uyanış yaşadım.

Bakmayı bilirsek hayat çok renklidir, insan manzarası dünyanın en zengin manzarasıdır. Yan masaya bakın, orada mutlaka bir hikâye vardır.

Bütün uyuyanları uyandırmaya bir tek uyanık yeter.

Acı, insanları uyandıran şey olmalıdır. Ama insanlar acılarını saklamaya çalışır.

Eğitimin gerçek amacı uyandırmaktır.

Yavaş yazdığımda bana rağmen hikaye kendini göstermek istiyor.

İnsan, duyularının uykusundan uyanınca, kendine gelir, kendini insan olarak görür.

Bir yazar sorunları çözmez. Onların ortaya çıkmasına izin verir.

Edebiyat, sahip olduğumuz en iyi öteki gözü elde etme; kendimizi kendimizden koparak görme yollarından biri.

Çoğunluk, sadece bir kere gözlerindeki uykuyu silseler, nasıl bir hıza sahip olabileceklerini bilmiyor.

İnsanlar, insanları yaratan hikayeler yaratırlar; daha doğrusu, hikayeler yaratan insanları yaratan hikayeler.

Görüşünüz ancak yüreğinize baktığınızda berraklaşır... Dışa bakan düş görür. İçe bakan uyanır.

Uykuda yaşayan insanı uyandırmak için belirli şartların yerine getirilmesi gerekir. Belirli şartlar sağlanamazsa farkındalık oluşmaz.

Eylülist Rejim, 12 Eylül öncesinin tüm değerlerini yasaklamayı temel ilke saydı. Bunların bir bölümünü baskılarla, bir bölümünü, yasalarla, bir bölümünü baskılarla, bir bölümünü tekelci ekonomik zorlamalarla gerçekleştirmeye çalıştı. Edebiyat ve sanatta ise, 12 Eylül öncesinin yaratıları tümden unutturan ve reddeden bir eğilim ortaya çıktı.