Hiçbir şey yoktan üretilemez.

Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?

Tanrı varoluştur.

Yaşam, kendi yokluğunun ideolojisine dönüşmüştür.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Kendiliğindenlik içsel özgürlüktür

Hiçbir şey hiçbir şeyden gelmez.

Ölümden sonra doğduğundan önce neysen o olacaksın.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Bizim hayatımızı, yokluğun sessizlik ve sakinliğini karıştıracak bir sıkıntı, bir şamata saymak da mümkündür.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

İnsan, şimdi var olduğunu bildiği kadar bir zamanlar var olmadığının da bilincindedir; o hâlde varoluşunun bir sebebi var demektir.

Düşünce ve yaşam konusunda, her birimiz için durum, doğumdan önce de ölümden sonra da aynıdır.

Ömrün bitince, her şey de seninle yok olacak.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Biz düşüncelerimiz değiliz, biz düşüncelerimizin düşüncesiyiz.

Yoksa ben, yok mu oldum.

Tanrı öldü. Cennet bomboş. Ağlayın çocuklar, artık babanız yok.

Hiçbir şey kendiliğinden yok olmaz, böyle olsaydı var olmazdı.

Yoktum, Varım, Olmayacağım, Umurumda Değil.