Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

Hiçbir şeyin bir şeye geçişi doğaldır, herhangi bir aracı gerektirmez.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Tümeller, konuların yüklemidirler, bundan ötürü de konulardan önce var olamazlar.

Niye var olan da, hiçlik değil? Soru(n) bu!

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Hiçbir şey kendiliğinden yok olmaz, böyle olsaydı var olmazdı.

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

Hiçbir şey değişmiyor cisimlerin konumundan başka.

İnsanın kendisinin ne olduğunu, onun başka varlık alanlarıyla olan bağlarını; insanla birlikte varlık dünyasına katılan anlam boyutlarıyla yeni varlık sferlerinin ne olduğunu ve bunlarla insan arasındaki ilişki vb. gibi problemlerle insanın kosmostaki yeri problemini incelemeye, anlamaya yine hiçbir bilim girişmemektedir. Doğal varlık ve tarihsel varlık alanında olduğu gibi, burada da bu problemleri incelemek felsefenin bir işidir. Biz bu problemleri inceleyen felsefe dalına “insan felsefesi”, “felsefi antropoloji”, ya da aynı anlama gelmek koşuluyla “insan ontolojisi” adını veriyoruz.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Gördüklerim, görmediğimin varlığına inanmaya beni mecbur ediyor.

Yokluğu sözle bildirmeyi deneyen, aslında hiçbir şey söylemiyor demeliyiz.

Yokluk büyük varlıktır azizim, yeter ki fark edebilesin.

Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum; o halde korkacak ne var?

Hiçbir şey hiçbir şeyden varolamaz.

Hiçbir şeyden hiçbir şey yaratılmaz.

Tanrı... Diğer tüm varlık gölgeleriyle ayırd edilir; O ise ışığıyla.