İnsanlığın sonu nerede durması gerektiğini bilememekten gelecek.

Bütün dinler “öldürmeyeceksin, zulmetmeyeceksin“ diye çıkmış olmasına rağmen, din kadar uğruna insan öldürülmüş başka bir kavram var mı?

İnsanların birbirini öldürmesinde, hayvan öldürüyor olmanın büyük rolü olduğu kanısındayım. Çünkü canlıların birbirlerini öldürmeleri konusunda var olan doğal engel, hayvan öldürmek yoluyla aşılıyor. Acı çeken bir canlı katlediliyor, kafası kesiliyor, barsakları deşiliyor, böbrekleri, ciğerleri çıkarılıyor. Normal olarak her insanda, hemcinsini öldürmeye karşı bir engel var. Ama hayvanları öldüre öldüre, onlarla aynı biyolojik koşullara sahip insanları da öldürmeyi doğal karşılıyorlar.

İnsanlık bir gün, biyolojik olarak kendisine benzeyen, bir ana-babası, yavrusu, yüzü, duyguları olan, acı çeken, mutlu olan, başka canlıları hunharca öldürüp yeme cinnetinden kurtulacak. Bundan adım kadar eminim. İlerideki kuşaklar bizim çağımızı hayretle okuyacak ve “Sahiden mi? Canlıları ödürüp onların ölü gövdelerini mi yiyorlarmış?” diye inanamayacaklar.

Din, insanlığı harap etmede öteki her şeyden çok daha fazlasını yapmıştır.

Doğa saldırır insanlara. İnsanlar birbirine saldırır! Ne zavallı yaratıklarız!

Benim dünyam, bir yıkıntı. İnsan ırkı tarafından berbat edilmiş bir gezegen.

Öldürmek için hiç sebep yoktur.

Binlerce ekmeği olan bazıları hayatını bir fazla ekmeğe harcamıştır.

Çelik ve et buluştuğunda kan dökülecekse Akşam güneşine kadar kuruyacak, Yarınların yağmuru bütün lekeleri yıkacaktır, Ama aklımızda daima kalacak şeyler var.

Cennet; çocukları, insanları, yakarak, boğarak, doğrayarak, canlarına kastederek gidebileceğiniz bir yer olabilir mi? Böyle bir Cennet tahayyülü olabilir mi?

İnsanoğlu bu şekilde yaşamaya devam ederse, şu an üstünde yaşadığımız gezegenin altı da üstü de bize yetmeyecek. O kadar hırslı bir şekilde bu dünyada yaşıyoruz ki, milyonlarca yıl önce oluşmuş enerji kaynaklarını kullanmak için bile hırsla mücadele ediyoruz. Bütün dünyada aynı şeyler var. Şöyle düşünüyorum; her insan harcadığı enerjinin yüzde 10'u kadarını kısıtlamaya gitse, belki de bu mücadeleye gerek duymayacak hiç kimse.

Bir savaşta her iki ordudan daha fazla zararı savaş meydanı görür.

Daha yüksek fiyatlara ihtiyacınız yok, insan para yiyemez!

Biz Dünyalılar, büyük ve güzel şeyleri yıkmak konusunda hünerliyizdir.

Ademoğlu kendi yarattığı şeytanın farkına bile zar zor varır.

Halihazırda yaşama biçimi olan yabancılaşma insanın insana uyguladığı insafsız bir şiddetle gerçekleşmektedir.

İnsanlar hayvanları öldürüp yedikçe, dünya üzerinden cinayet, kan dökme ve savaşlar kalkmayacaktır.

Savaş, her ne sebeple olursa olsun, akıl ve adalet duygusunu kafasında söner.

Şiddeti ortadan kaldır ve tüm ayrımcılık düşüncelerini serbest bırakarak sevmeyi unutma.