Yeni manzaralar aramak yerine yeni gözler geliştirin.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Öğrenmek için dinlemek zorundasın. Geliştirmek için denemek zorundasınız.

Bir insan kendini izlemezse asosyal kalır, kendini izlemeyi öğrenmek de bebekken anne tarafından izlenmekle başlar.

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Okulların en verimlisi, zorluk okuludur.

Benim aklım var, kendim anlıyorum. Gözüm var, görüyorum.

Hata yapmak doğal, insanlar öyle büyür. Hata yapmak üzere yaratılmışız, çünkü hataların içinde gelişme var.

Çoğu kimse en büyük gelişimi karşılaştığı en büyük güçlüklerle kazanmıştır.

Her olayın bir amacı ve her yeniliğin verdiği bir ders vardır.

Fukaralık Ali Rıza Bey için ne güzel bir mektep olmuştu. Her şeyi hakiki rengiyle, hakiki çehresiyle görmeye başladı.

Bizim rahat bırakılmaya ihtiyacımız yok. Ara sıra bir şeylerden gerçekten rahatsız olmamız gerekiyor.

Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Çok kaybettim ve çok öğrendim.

Ve dünyanın gözleri
İzliyor şimdi.

Törpülenen akıl, daha keskin olur, umutsuzluk mağaralarına düşmez.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Deneyim başka şeylere bakarken kazandığınız şeydir.

Bakmayı bilirsek hayat çok renklidir, insan manzarası dünyanın en zengin manzarasıdır. Yan masaya bakın, orada mutlaka bir hikâye vardır.